رضا منصورنیـا

کارشناس ارشد مدیریت رسانه
۲۲
خرداد

Attention, Crowd: We Need Your Money!
Start-Ups’ Communicative Appearances on Crowdfunding Platforms
9
Sabine Baumann and Hendrikje Bruning


9.1 Introduction


The increasing number of projects and amounts of money raised (cf. Asghari,Wilgeroth, & Rink (2015), F€ ur-Gr€ under.de, 2015; Institut f€ ur Mittelstandforschung Bonn (2015); WirtschaftsWoche, 2015) as well as the growing number of crowdfunding platforms (cf. GoGetFunding.com, 2013) indicate the developing importance of crowdfunding as an entrepreneurial tool. Crowdfunding developed in a twofold manner: Initially, it evolved within the creative industries, at first mainly enabling musicians to produce their songs, then other creative sectors followed, and soon all kinds of artists and media producers availed themselves of crowdfunding platforms to start, complete or expand their productions (cf. Moritz & Block, 2013, p. 2). Beyond the funding of artistic projects, crowdfunding also emerged to be a financial option for setting up start-ups. This development corroborates the increasing importance of publicly cooperating with a crowd of unknown business partners.
Although there is a broad discussion on entrepreneurial strategies in terms of business funding, this paper refers to the funding of single projects. When comparing projects competing for funding on crowdfunding platforms some projects seem to be noticeably more successful than others. With regard to the German crowdfunding platform startnext.com (cf. Bartelt, 2015), the range of options to present a project is limited and the platform itself demands particular content from the project founders. Against this background, this paper addresses a central

question: What and how do the project founders have to communicate to become funded successfully? This research question already hypothesizes that content and communicative methods are crucial factors in the funding process. However, due to the inductive approach, the researchers also considered the possibility that regardless of the communication activities the idea itself may be the only decisive factor for the success of a project in the funding process. The aim of this investigation is to provide an explorative overview of crucial factors in conveying convincing content. This paper contributes to the field of entrepreneurship and start-up strategies by factoring in crowd communication activities into start-up funding. Furthermore, the results serve as a basis for further investigations, especially in the context of structures and influence routes in communication in enterprise and social networks.
Insights into successful communication strategies on crowdfunding platforms thus contribute to developing a new kind of enterprise network as well as business models with a crowdfunding community for businesses in global digital media.
In order to closely examine communicative activities on crowdfunding platforms, the paper applies qualitative content analysis, taking into account different communication elements required on startnext.com. This includes the different sections of the startnext.com profiles where project founders present themselves through text, video and images.
The paper is organized as follows: Section 2 focuses on recent developments in the growing sector of crowdfunding and develops the conceptual framework of the study. Section 3 presents the method and the categorisation framework derived from the content analysis followed by the results which are presented in section 4. A detailed discussion in section 5 addresses potentials as well as limitations of the investigation and its results and also reveals perspectives for future research in this novel sector of communication research.

9.2 Conceptual Framework

Crowdfunding has significantly increased in both the number of projects and the financial volumes invested (cf. Brandt, 2013; Gierczak, S€ ollner & Leimeister (2014)). Accordingly, the interest in this field of research has intensified.
Crowdfunding is especially prominent in the creative industries which are defined as all activities that refer to culture and media and which include traditional media sectors such as movies, books, music, broadcasting, etc. (cf. Wiesand, 2010). The literature review indicates how broadly the idea of involving the crowd has developed and that a distinct description and differentiation of involvement is necessary to distinguish between such strategies as crowdfunding, crowdsourcing, crowdinvesting, etc. (cf. Ebner & Sch€ on, 2011; Moritz & Block, 2013). This paper applies the following definition as a basis for understanding the concept of crowdfunding: ‘Crowdfunding involves an open call, mostly through the Internet, for the provision of financial resources either in the form of donation or in exchange for the future product or some form of reward to support initiatives for specific purposes’ (Belleflamme et al., 2013). Relying on money provided by a crowd proves to be an alternative to traditional ways of financing projects or 108 S. Baumann and H. Bruning € companies (cf. Schenk (2014)). It is based on a general change towards a more involved society due to Web 2.0’s participation opportunities. These also create communicative relationships between funding and funded persons and include aspects of donations, different ways of being rewarded and profit-sharing (cf. iwd, 2013; Schramm & Carstens (2014); Sixt, 2014). Because of the manifold potentials underlying the idea of crowdfunding, the dynamics and differences in terms of geographical and personal influences, for instance the founder’s existing networks, are part of the discussion (cf. Mollick, 2014). Other studies focus on general factors of successful funding on crowdfunding platforms and indicate the communicative presentation and choice of media as another relevant factor (cf. Will & Br€ untje, 2013 p. 66). Coherently, the project founders’ direct interaction with such an extensive number of potential funders also opens up new opportunities in terms of market research (cf. Wenzlaff, 2015).
Besides early stage funding the networking effect of creating contacts with the crowd is another factor for start-ups’ success later on. The figures concerning crowd investments in start-ups indicate that some companies excel in attracting funds while other lag behind. For instance, whereas the overall amount of money invested by crowdfunders noticeably increased, the number of financed projects remained almost on the same level (cf. Grieß, 2014). Therefore, it is vital to determine which communication elements influence the willingness of the crowd to offer their money on crowdfunding platforms.


9.3 Method and Codebook

This paper takes into account communicative applications as factors of success for attracting crowdfunding. It investigates the communication elements start-ups applied on crowdfunding platforms in order to determine the influence of communication measures in convincing the crowd. Besides listing the different communication media employed, the investigation includes a qualitative analysis of content to explore crucial factors. Additionally it considers further aspects such as incentives, number of supporters and investment amounts.
Due to the media’s business model of producing and distributing content, the creative sector is highly suitable to serve as an exemplary case for investigating communicative applications. This paper uses a sample of German film start-ups that employed startnext.com, a crowdfunding platform with a special media focus. The sample contains 28 movie projects which were all in the stage of funding within the two week timeframe of coding. Selecting a restricted time frame and a single sector (movies) ensures similar conditions in which the start-ups created the profiles for their projects.
In order to examine the communication applications through which project founders communicate on the crowdfunding platform, this paper applies a qualitative approach, analysing the content following mainly Mayring’s concept (Mayring, 2015). This method generally refers to documented and recorded
communication such as texts, pictures, etc. and all related steps of analysis refer to theory-based systematic guidelines. The content analysis systematically structures content and allows conclusions on the intentions and impacts of communication (cf. Mayring, 2015, p. 12). In order to identify elements that are beneficial in crowd communication, this papers aims at revealing possible factors and their frequency in the communication of successful projects. Due to this quantitative aspect within the study, this paper applies the content analysis’ version focusing on frequencies addressing several steps: Phrasing the central question, determining the sample, identifying and defining the categories, defining the material with units of analysis, units of codes (minimum text elements being coded) and units of context (maximum text elements being coded), coding, calculation of frequencies and presentation as well as interpretation of results (cf. Mayring, 2015, pp. 15, 62).
The central question of this paper refers to what and how project founders have to communicate on a crowdfunding platform to reach their goal and become funded. Because of a very inductive approach, a small sample serves as a starting point for research in this novel field. As a first step a review of the sample for its  different kinds of content in the communication application revealed an identical structure in all project presentations. The categories (see Table 9.1) were then derived from the different elements in each project presentation demanded on startnext.com. The values for each category originate from the first overview, in
many cases already answering the question of what the project presentation encloses. The codebook combines the categories and values and defines the range of possible codes for each variable with a nominal scale. The purpose of the values is to define as precisely as possible what kind of content the different elements deal with. To ensure an exact set of values, the codebook was revised after coding a few projects with values being added and renamed in a more concise manner. For instance, the categories video content and video style show that the project funder employed the video format while the values for video content specify what the video is talking about (about the producers and their personal motivation to start the project? About the story itself and what funders can expect from the movie? Or about a certain event that was the occasion to start the project?). In order to explicitly assign the different content elements, the researchers always referred to the main tendency of each content element in case it could not be coded separately.
Due to the small sample and rather short communication and text elements, the differentiation between unit of codes and the unit of context was not always applied.
For instance, the codes do not refer to the single elements of pictures, but instead the whole picture is a unit of code. Within the text elements, it was possible to have more than one unit of codes which was defined to comprise at least parts of sentences consisting of more than three words. The unit of context depicts the
maximum of the whole text element, depending on a given length.
The same coding process was applied for videos. For videos one occurrence may be that the main part deals with several instances, for example with the persons producing the movie and their motivation, but also a certain event. In this case, only “About producer personal motivation” would appear as code if that was the primary focus. Very few elements referred to two values in equal measure which then were both coded. A guideline combines each value to several quoted exemplary expressions indicating which value to choose.1 The status quo of funding in each project was noted only once, but all content elements were coded twice and independently from two different researchers. Besides the structured coding, both researchers noted additional overall impressions on the style of language and the communicative appearance.

9.4 Results

In order to identify the crucial factors, the projects were ranked on the basis of the status quo of their funding success. Based on this ranking, the comparison of the categories and occurring values reveals certain tendencies that appear to stimulate the crowd’s willingness to be involved. Such values derive from those projects that are (likely to be) successfully funded given their status of funding during the examined timeframe. Eight of the initial 28 videos had already reached a funding status of 75 % or more, these were selected to be examined in more detail.
As far as the videos are concerned, four out of eight videos are about the producers and their personal otivation and the other four focus on the story.
This indicates that it is relevant how authentic the project founders are. As for video style, personal interviews and separate movies introducing the topic appear equally. Not all of the top eight videos employ pictures, but those who do succeed with pictures from scenes, pictures of the persons related to the project or pictures
illustrating the topic which conveys the interest in the movie itself and the persons producing it. This is also true for the elements representing the topic: successful projects mostly employ details about the movies’ story, two cases add information on the persons.
With regard to the described targets, the results differ. Entertainment occurs three times, social education twice, getting started in business twice and one project aims at adding a special technical feature to an already existing movie. Furthermore, four of the videos define a special target group, three refer to a general target group and one video does not indicate any target group.
The project presentations name different reasons why someone should support them. Most often, in three cases, they inform visitors about the individual benefit they will receive if the project were realized. Two projects do not specify the reasons. Instead, they solely ask for support. Social importance, documentation of a special event and supporting the movie are further reasons requesting for support.
However, seven out of eight projects explain they would use the money to realize their project which they could not do in case they were not funded. Only one project intends to use the money to finalize the project.
The description of the people behind the project varies. In most cases (five), the personal experience is part of the description combined with names or a general description of the group. In two cases, the professional rank or function or a short curriculum vitae replace references to personal experience. None of the top eight videos repeat their motivation in this part of their presentation.
As far as the overall impression is concerned, it becomes obvious that the successful projects use concise and clear language as well as specific descriptions in almost all elements. They avoid being too emotional or spiritual, hence avoiding the impression of a mere “begging for money”. Instead, they explicitly describe and
specify their target on a factual level. In the case of movies, the employment of pictures does not seem to be decisive. Including personal references, however, appears to be convincing so that the personal experience can be assumed to create trust in the project founders. Furthermore, projects seem to succeed when the explanation of the individual benefit for each funder is included instead of just generally addressing all possibilities and  persons.
9.5 Discussion
The results reveal an influence of communication on the success on crowdfunding platforms. The findings  derived from the analysis of the top eight videos of the sample indicate different factors such as a concise and rather factual presentation appear to be supportive in terms of convincing a crowd. In contrast, rather motionally addressing, begging or unclear content elements do not provoke a willingness to be involved. However, this is only a basic impression based on the given material and an extended, more detailed analysis of language level, word choice etc. should be added to validate the impression. Nevertheless, some elements appear to be crucial: For instance, for the movie projects studied, to include videos that focuson the topic and its producers is an essential element that the successful projects included in their profile. Thus, regarding the central question of this paper, it can be concluded that communication elements and the choice of content are relevant for funding success. Still, further research needs to consider more closely to what extent the basic idea is the decisive element and furthermore, to what extent it limits the possibilities of what the project founders can communicate at all. Project founders should avail themselves to the full range of content elements provided by startnext.com which enables them to be convincing. The exceptions are pictures which are the only elements that seem not to be crucial. Furthermore, founders should pay attention to how they differentiate their presentations within these
boundaries. Even little differences have an impact on how the crowd reacts to a project.
However, these results can only serve as initial indications because firstly, the communicative application depends to some extent on the project’s basic purpose and secondly, the close examination limited the number of projects considered to a relatively small sample. Additional research with an extended sample and timeframe would enhance then findings. Furthermore, future studies would need to enhance the codebook and the guidelines. As for this sample, the differentiation within quotations guiding the codes was difficult because of the available amounts of content. The given structures on startnext.com often are very similar and only differ slightly so that few variations occurred between both coding results. Due to the small sample they only caused uncertainty of tendencies within a single element, that is, whether to code one or two values in a category so that both results always included a common value. Nevertheless, with regard to an extended sample these uncertainties and variations can be eliminated.
Additionally, further research needs to include other (international) crowdfunding platforms to verify if the indications from this paper are transferable to other platforms and with a global audience. A global scale allows for an investigation of cultural differences. Another aspect is the impact on the participating crowd members which could be part of further studies to validate the findings. For both, scientific and practical approaches the communication with a crowd is decisive so that the project’s success can rely on the originality of the idea
and does not fail because of communication activities being unsuitable or of minor value.

  • رضا منصورنیا
۲۸
ارديبهشت


ADVERTISING IN MEDIA MANAGEMENT AND ECONOMICS
Louisa Ha


Advertising in Media Management and Economics



the advertisements and buy the advertised product instead of paying for the media content directly. It has become the lifeblood of media with the largest audiences, such as broadcast TV networks and social media. The free or very low price further increases the reach of the media. The large audience of editorial media is what attracts advertisers to pay for the advertising space or airtime. Consequently, the media industries become the drivers of popular culture (Anderson & Gabszewicz, 2006).


Media managers can choose their revenue model, relying on either indirect payment income, such as advertising, sponsorship, commission on sales or government and organizational funding, or direct payment income, such as subscription fee or single copy sales or a mix of both.

The importance of advertising as the income revenue for the media industry is paramount in capitalist markets, such as the United States, Japan, and South Korea. Government-owned media are more a niche service in these markets. Corporations are the major sponsor of media content. In the United States, advertising expenditure in 2017 was estimated to reach 210 billion U.S. dollars (eMarketer, n.d.). All major media either are funded solely by advertising income, such as broadcast TV and radio, or have a substantial portion of income coming from advertising, such as newspapers, magazines, and basic cable TV. The maximization of the value of the advertising inventory and advertising sales management are important topics for media management. Advertising inventory is perishable and can be available only once, similar to a seat on an airplane. Furthermore, if the advertising space is unsold, the media organization must fill it with editorial content and lose revenue. The lost sale of the unused advertising space cannot be recuperated at a later time. Although these topics are not commonly found in published research, media managers have their own internal training on how advertising value can be maximized by putting a premium on space and airtime with the highest demand and filling the rest with a low advertising price.
Apart from being the primary source of funding for commercial media, advertising is also part of the media content. In television, there are paid programs and infomercials that fill the fringe airtime of television. The Sunday inserts of newspapers with coupons and shoppers are what attract people to buy Sunday newspapers. The amount of advertisements determines the amount of newsholes (news editorial space) to fill for newspapers and other news media ( Jones & Carter, 1959; Lacy, Robinson, & Riffe, 1995).


This chapter will focus on research about advertising’s influence on editorial content and its implications for media management. Research on this broad topic can be subdivided into five categories: (1) the economic nature of media, (2) importance of advertising revenue in different media, (3) revenue models of media, (4) ommercial pressure on media and influence of advertising on editorial content diversity and independence, and (5) dvertising clutter and perception of editorial quality.

Economic Nature of Media as Goods


The study on the economic nature of media sheds light on how media product and services should be provided to the public. There are three forms of goods: public goods, mixed goods, and private goods (Blümel, Pethig, & von Dem Hagen, 1986). Not all forms of media products are the same in economic nature. Broadcast and online media are public goods or near public goods because they are non-rival in consumption and are almost non-excludable (Hoskins, McFadyen, & Finn, 2004; Owen & Wildman, 1992). Non-rival consumption means that someone consuming a broadcast TV program will not diminish another person consuming the same program at the same time. Everyone can simultaneously consume the same program without additional cost.

 Broadcast radio and TV are also non-excludable because anyone with a receiver will be able to receive the  terrestrial broadcast within its footprint. Online content is basically the same as broadcast. As long as people have Internet service, they can access the online content without diminishing others’ use of the digital content because the Internet service provider does not control what content is accessed by the users. To exclude omeone from accessing online content for free requires extra effort and cost to the content provider, such as a paywall or authentication system that blocks people from using it, similar to cable TV. Cable TV makes the program ervice excludable through the set-top box’s scrambling of the cable transmitted signals. Movies shown in cinemas and pay cable are mixed goods because consumers can consume the content at the same time (non-rival) but they are excludable through the ticket admission and cable subscription and provision of set-top box to display the TV signals. Online entertainment content, such as Netflix, can more easily achieve online subscription because of the on-demand convenience, binge watching possibilities not available offline, exclusive original shows, and much lower price compared to high cable subscription fees and movie tickets. Print books are private goods as one individual can read only one book at a time and others have to read another hard copy of the book. Typically, people cannot share a book at the same time. Based on the economic nature of the media product  format, for public goods such as broadcast TV and radio, the government is the natural funding source because of the difficulty of excluding people from use and also the strategic importance for the government of having a mass medium to communicate with the public. But government is a natural monopoly.

Many government-funded media become the propaganda machine for the government.

 If we want competition of media products and diversity of content, and to have the media serve a watchdog function for the public to monitor the government’s performance, then they have to be provided by private sectors. Public broadcast networks, such as the BBC, are a still monopoly because public revenue such as broadcast license fees cannot support multiple public broadcasters competing for the same revenue pool. If the private sectors are to provide public good types of media product formats, they have to use an indirect form of consumer payment to compensate for the cost because no one will pay for the service as broadcast and online content is non-excludable and non-rival in consumption. Advertising becomes the best form of funding support or revenue for these media forms because the public nature of these media means they will reach a large number of audiences at no additional cost to the media. They can charge advertisers a high price for access to the large audience. Advertisers themselves lack the independent editorial content and the audience base of TV networks and popular web sites. They have to pay for that access to audiences. The extremely high price of Super Bowl broadcast TV commercials in the United States is an example of the provision of a highly popular sports game to give advertisers simultaneous reach to the largest national audience with a very high profit margin for the network that owns the broadcast right. The protection for the broadcast TV network is the exclusivity as the only source for the commercial airtime and the live broadcast for all audiences.

In general, people are unwilling to pay for media content when there are substitutes available for free, even though those substitutes may be of lower quality. Ha and Zhang (2017) discussed the parity readers or audiences who care less about the quality and the importance of public good property of news content, especially online content, when access to free alternatives is easy for Internet users. The rise of free tabloids and free newspapers in the United States and other parts of the world which are totally supported by advertising shows that the concept of free news content is well accepted by consumers (Gabszewicz, Laussel, & Sonnac, 2012;Tennant, 2014). These free newspapers operate on a public good basis to serve parity news readers. Although these newspapers probably are perceived as lower quality than the elite newspapers, they are seen as functional substitutes for news to many mass audiences. Despite readers’ annoyance about advertising, they would still rather get information and entertainment for free than pay a high price. Chyi’s (2012) study of U.S. adults online regarding news payment found that how users are charged does not make much difference—whether they are charged does.
Bleyen andVan Hove (2010) examined the revenue models of different Western European online newspapers and found that elite quality papers more likely to charge subscription fees online than the popular press. Similarly, in the United States, the newspapers that reported success using subscription models for online newspapers are limited to the elite papers, such as the Wall Street Journal and the New York Times. Most paywalls of U.S. newspapers were not successful (Ha & Zhang, 2017; Mutter, 2015). In fact, the media market will be much smaller if the direct pay model dominates because only a few news media outlets are able to command a price people are willing to pay directly.

 

 

 

Importance of Advertising to Different Media


Because of the different economic properties of media formats, the importance of advertising is different for different media. To those media formats that are more of a public good in nature and for which it is easy to find substitutes, such as broadcast television, radio and online media, advertising is the most important source of income. Peitz and Villeti (2008) show how broadcast TV stations that have no mechanism to collect money from consumers and have to rely totally on advertising resulted in an advertising nuisance, while pay-TV, such as cable, can have dual sources of revenue and is less likely to have market failures. Advertising is supplemental and not the primary income for cable TVservice . Pay-TV service already compensates the welfare of the viewers with highly differentiated programs and the role of public broadcasting is deemed unjustified to correct market failure. Evans (2009) explicates how online advertising provides two potentially significant economic efficiencies:
online advertising allows the economy to reduce the amount of resources devoted to creating content for aggregating and sorting potential buyers. Online advertising increases the accuracy of  the match between the buyer and the seller with user data so that the seller has greater ability to target consumers who are likely to buy, and the consumer is more likely to receive useful messages and less likely to receive time-consuming but irrelevant messages. Based on these economic functions, advertising should be the primary source of income for online media. Using a Marxian critical approach, Robinson (2015) explains the success of Facebook and Google as a nonpaying sphere coexisting with a capitalist enterprise by how the relationships with other capitals together with the loyalty of their users are crucial factors in their ability to accumulate capital to be attractive to advertisers. Their dependence on advertising income means they create value produced elsewhere in the economy
instead of charging the users.

One important question for media managers is what factors affect advertising revenue. In an early study on newspaper advertising, Glover and Hetland (1978) found circulation is the most important predictor of advertising revenue, more than the advertising rate. Although studies such as Kalita and Ducoffe (1995) found no impact of advertising revenue on the price of magazines, they cannot deny the importance of advertising as an income for consumer magazines. These results show only that magazine price is independent of advertising income. Depken II and Wilson’s (2004) study of 95 U.S. magazines found mixed results. For about half the magazines, advertising intensity correlates with higher magazine price and higher number of subscriptions, but for some other magazines, advertising intensity lowers the cover price and the number of subscriptions. Entertainment magazines
benefit the most from advertising. Indeed, the price of consumer magazines now is very hard to study because of the deep discount practices of magazines in selling their subscriptions and the great difference between single copy and subscription prices. Most importantly, some trade magazines totally rely on advertising. In addition to the magazine’s readership size, Wirtz, Pelz, and Ullrich’s (2011) study of German magazines demonstrated that advertising revenue performance can be substantially affected by the advertising marketing competence of the magazine.
Kind, Nilssen, and Sørgard’s (2009) economic analysis shows that the scope for raising revenues from consumer payment is constrained by competition which offers close substitutes. They proposed that the less differentiated the media firms’ content, the larger the proportion of their revenue from advertising. However, when the number of competing media products is large, the firm’s ability to get revenue from advertising is lowered and would facilitate the growth of direct payment. For many traditional media, their online websites are still just a complementary service of existing traditional media (the clicks and bricks) of broadcast and cable TV, playing just a supportive role Louisa Ha 148 rather than a full-blown content service or a primary revenue generator (Chan-Olmsted & Ha, 2003,Ha & Chan-Olmsted, 2004). By operating on an additional online platform, the advertising income from the offline traditional media supports both the offline and online operation because typically
online advertising does not generate sufficient income for the websites.

 

 

Revenue Models of Media

Because the media industry has dual product markets, revenue models of media products highly vary. They can range from completely free to consumers (supported fully by advertisers) to completely paid by the consumers, such as premium cable service, like Home Box Office (HBO). Advertising allows people who cannot afford or are unwilling to pay for media content access to information and entertainment. Free content can maximize audiences because there is no monetary risk to the audience. So, for media that strive to achieve the largest audience, the free model supported by advertising is the best way to go. This indirect payment revenue model is a win-win situation for the two sides of the media markets—the advertisers, who need to find ways to communicate to a large or specific audience, and the audience, who wants to get content for free. Media get profits from advertising and serve both advertisers and audiences as customers. Several studies on the “free” model of media content payment supported such benefits of advertising as the revenue source of media. Halbheer, Stahl, Koenigsberg, and Lehmann’s (2014) econometric analysis of free, sampling, and full paid content models of online newspapers shows that a paid content strategy is optimal only if advertising effectiveness is sufficiently low compared to prior quality expectations. For intermediate levels of advertising effectiveness, the publisher should use a sampling strategy. The publisher should switch to a free content strategy once advertising is sufficiently effective compared to posterior quality expectations. The free sample strategy (metered paywall) should be kept even if paid content is used to engage the readers. Kesenne’s (2012) study shows that media companies earn more by charging advertisers rather than consumers in sports programming, entertainment content, and news. After analyzing the business practices of 48 leading webcasters in the United States and South Korea, Ha and Ganahl (2004) found that both clicks-and-bricks and pure-play webcasters in both
countries have a similar reliance on advertising as their major source of revenue, even though they employ different content strategies to their own media’s advantages. Ha and Ganahl’s (2007) study of the business models of webcasters worldwide found that indirect consumer payment is most prominent in all types of leading webcasters in their study of 16 countries and the Arab region. Those that do not receive a parent organization subsidy or government support rely on advertising to provide the free webcast service. Very few of the leading webcasters were able or willing to charge consumers for their content except in download and exclusive entertainment content. This is especially important for all new media services as free content reduces risk perception and encourages trial. Consumers have more latitude for technical problems and other issues when it is free.

 In online media where no geographic protection is afforded to the media content providers, content providers compete on offering unique content and better packaged content. Podcasts and mobile apps use the same free
trial concepts to maximize trial and use. In fact, more than 90% of mobile apps are free and many are advertising- supported (Ruiz, Nagappan, Adams, Berger, Dienst, & Hassan, 2016). Basically, all popular social media run on a primarily advertising-supported model to maximize their audience. The only exception is LinkedIn, a professional social media site, which uses a combination of advertising (recruiting service for companies) and  subscription at the premium level.

Media managers have to face the reality of finding revenue or funding support for their media content. Although Waterman and Ji (2012) painted a gloomy picture of overall revenue decline of the U.S. media industry as a percentage of GDP and the shift toward direct market payment of media products and services from advertising, other scholars see media technologies bringing new business models and opportunities for media companies.

 Kumar and Sethi’s (2009) study of web content providers concludes that pure revenue models, such as free-access models and pure subscription feebased models, are not sufficient to support the survival of online information sellers. They advocated hybrid models based on a combination of subscription fees and advertising revenues to replace the pure revenue models. Using the optimal control theory, they identify optimal levels of subscription fees and advertisements for web content over time. It is especially important for a monopolist or  market leader to choose a hybrid model to capture the market (Lin, Ke, & Winston, 2012).YouTube, the largest video portal, now employs a hybrid model, offering YouTube Red, which is free of advertising for U.S.$10 a month, and regular YouTube with advertising for free. It was reported that six months after its launch it was able to get 1 million paid subscribers, and another 1.5 million subscribers were on free trial. The bulk of its audience is still the free users (Singleton, 2016). This is following Anderson’s (2009) freemium model, in which digital products can be provided as free at a basic level and also at a premium for those willing to pay for them with higher-quality or exclusive content. As Tag (2009) shows, companies that allow a package without advertising provide a good-quality experience for their subscribers, but those consumers who chose to have the free ad- supported version received an increased quantity of ads, which created a bad experience for consumers. These tactics were employed to drive them to the ad-free version. Pauwels and Weiss’s (2008) study of an online service provider changing from a free to fee model concludes that the failure was caused by pushing for the change before the momentum in fee subscriptions has materialized, when they set prices higher than the level the consumer is willing to pay for their content, when they are up against a dominant competitor with better (perceived) content and/or lower price levels, when they charge fees for all (previously free) content, and when they fail to ramp up marketing communication efforts and execute them effectively. Should media managers just choose between two extremes—an extremely annoying ad-supported media environment and a clean ad-free environment—or can we find a good compromise? More importantly, should advertisers be denied a healthy and credible editorial media to communicate their messages to their consumers? Finding the right balance is a challenge for media managers and advertisers.


Variations of Advertising (Sponsored Messages)


Due to public skepticism toward advertising and audiences’ skipping and avoidance of commercials and advertisements, advertisers try to attract attention to the brand and advertising messages via integrating with editorial content (hybrid advertising formats), such as product placements and sponsored content (von Rimscha, Rademacher, Thomas, & Siegert, 2008). Product placements can take the form of prop placement putting the brand product in the background or planned integration into the editorial content. Sponsored programs attach the brand name to a TV/radio program. In 2014, product placement revenue reached 6 billion U.S. dollars and is expected to grow to 11.5 billion by 2019 (Lafayette, 2015). But many of these product placement packages include commercial spots. These variations of advertising are all sponsored messages that have a commercial intent to promote a brand or a product. These sponsored contents are not skippable or blockable by adblocker  programs and DVR skipping functions. They become forced brand message exposure to the audience.

But in von Rimschaet al.’s (2008) interviews of 20 advertising industry experts, including agency executives, advertisers, and media company executives, they did not think these hybrid forms of advertising were as effective as traditional TV commercials because of the many limitations of using those formats and advertising creativity was very limited. These hybrid forms were seen as useful supplementary materials to reinforce the product commercials. Surprisingly, the media companies were more eager than the advertisers and agencies to offer integration of editorial content and advertising messages. Their study shows that both advertisers and media company executives believe that advertising should be editorial content itself in a longer form so that commercials themselves are attractive to the audience and do not rely on editorial content to support them. Ham, Park, and
Park’s (2016) national study of 21,944 U.S. consumers found their responses to product placement in television and movies highly varied from apathetic, negative, entertainment, information value to ambivalent with mixed feelings. Those who are more positive toward product placement are also those who are positive toward advertising. Hence product placement does not mitigate the negative attitudes toward advertising. It is still preaching to the choir.


Native ads, also known as sponsored content (Wojdynski & Evans, 2016), are getting more and more traction as people avoid advertising in editorial media, especially online. Business Insider estimated U.S.$4.1 billion was spent on native ads and forecast that 74% of all digital advertising revenue by 2021 would be from native ads, which include native in-feed ads on publisher properties and social platforms (Boland, 2016). Wojdynski and Evans’s (2016) experiment found very few participants can distinguish native ads from editorial content. They also found that a middle-positioned disclosure attracts greater visual attention and likelihood of fixation compared to top- and bottompositioned disclosures, which have been believed to have stronger attention. Nonetheless, recognizing the advertising disclosure negatively affected the credibility of the native ad as a news story. But
in general, most people did not know the content was sponsored. The persuasive effect is also low for sponsored content. Their study results indicate the need to develop sponsor disclosure standards based on empirical evidence to avoid lowering the credibility of the media. Carlson’s (2015) case study on a controversial Church of Scientology native advertisement on the Atlantic website shows that the acceptance of native ads is not just a desperate attempt for online sites to receive sufficient advertising support or about how to properly label the sponsored content, but it also presents a challenge to publishers and advertisers to provide native content that matches and blends well with accompanying editorial content. The nature of native ads is still a philosophical debate about whether advertising should be part of the editorial content.


Commercial Pressure on Media and Influence of Advertising on Editorial Content Diversity and Independence
Because the advertiser’s interest is to gain access to its target audience to push for its products and the media’s interest is to satisfy such needs of the advertisers to reach the largest audience (popular content) or the most profitable consumers (young or affluent consumers), media executives have been accused of not trying to develop innovative content and of going for the least objectionable programs and “dumbing down” programs to appeal to the masses (Brown & Cavazos, 2005; Eastman & Ferguson, 2013). Blasco and Sobbrio (2012) called this commercial media bias the inherent limitation of advertising-supported media.


Does commercialized content result in lower quality or diversity of content? Many studies on mass media blamed advertising for homogeneous and mass appeal programs and media content. Einstein’s (2004) study of U.S. commercial broadcast networks’ programs found advertising drove the program development of these networks and reduced the diversity of program content. Picard’s (2004) study on commercialism’s impact and newspaper quality found advertising-supported newspapers lower their quality by emphasizing content of social value less and appealing to sensationalism and other questionable practices. Lischka’s (2014) study of German newspapers shows those which have more advertising revenue are more likely to report less about the economic crisis and unemployment problems than those which have less advertising. Nonetheless, Pires (2014) purports
that the size of the market determines if advertising promotes diversity in political ideology in news media. When the market size is small, advertising will reduce the diversity, but when the advertising market size is large, news media compete with multiple political ideologies to capture readers and adapt more to the political preference of the audience.


In contrast to the common perspective of advertising’s negative effect on content, there are other studies that show that improvement in diversity and content actually attracts more advertisers. Li and Thorson (2015) found that when newspapers increase the proportion of news content and diversity, they improve both subscription and advertising revenue. Sun and Zhu’s (2013) study compared the change in content of blogs with ad revenue and those did not adopt ad revenue sharing programs and showed that those blogs participating in the ad revenue sharing program indeed shifted toward popular topics, such as the stock market, salacious content, and celebrities, to attract audiences and advertisers. But they did not find a decrease in quality. They found the quality also increased with popularity. So, advertising as a revenue actually professionalizes media content by improving quality as well as popularity.


In addition to advertising effects on editorial quality, advertising’s negative effect on editorial independence and self-censorship practice has been studied quite extensively by researchers. Soley and Craig’s (1992) survey of news editors who perceived pressure from advertisers showed that 90% of them reported advertisers’ attempts to influence their news coverage. Yet most of them would still report news that is negative about the advertisers. Another study by An & Bergen (2007) from the perspective of advertising directors of newspapers shows similar pressures from advertisers, especially at small newspapers and chain-owned newspapers. Germano and Meier (2013) found that newspapers are more likely to not cover negative news about their advertisers through self-censorship.
Rinallo and Basuroy’s (2009) study of newspapers and magazines in the United States and several European countries shows that advertisers indeed have an advantage in positive news coverage of them in the news media and publishers that depend more on a specific industry for their advertising revenues are prone to a higher degree of influence from their corporate advertisers than others. But is the advertiser’s pressure that high on news reporting? Price’s (2003) study of U.S. TV networks’ news correspondents found only 7% of the respondents felt pressure from advertisers. Owners’ pressure is more important than that of advertisers but still in general they perceived they have a high degree of autonomy in their reporting. Colistra’s (2014) study on TV reporters demonstrated that pressures from advertisers predicted reporters’ perceived instances of agenda cutting (reducing coverage or omission of items) in news decisions. So, these studies show that advertisers’ influence on news editorial content depends on how much the newspapers rely on the specific advertisers and the autonomy of the editorial staff. Front-line news people seem to be less susceptible to influence from advertisers than the advertising sales staff and editors. In general, advertisers are found to be a threat to editorial independence. Usually the editorial staff is unwilling to compromise while the advertising sales staff is torn between clients and editorial colleagues.
However, studies on business news coverage show the press is much more independent from advertisers or the business sector than those studies that examine the influence of advertising on editorial content. Zhang’s (2014) study on the food industry’s news coverage in the United States found that major firms in the food industry have all been reported about negatively in regard to food safety. Another study on the negative coverage of the BP oil spill (Watson, 2014) and a recent CBS report on the Ford Explorer’s exhaust leakage on 60 Minutes and CBS News (CBS News, 2017) seem to indicate news media give higher priority to public interest than protecting businesses in news coverage. Although these studies did not focus on advertiser pressure on editorial content or measure the advertising spending of these large firms on the newspapers under study, these large firms under
study are all large advertisers for news media. Negative reports on them risk losing their advertising support. So, these are counterexamples of commercial pressure on news media. Public interest and inter-media agenda setting can override the advertiser’s pressure on news coverage.


Advertising Clutter and Perception of Editorial Quality


Advertising clutter has been defined as the “a large amount of non-editorial content in an editorial medium” (Ha & McCann, 2008, p. 570). It is more about the density rather than the quantity of such noneditorial content. Goldstein, Suri, McAfee, Ekstrand-Abueg, and Diaz’s (2014) experiment studied the economic and cognitive costs of annoying online display advertisements and concluded that media lose their audiences by accepting annoying ads. As Ha and McCann (2008) pointed out, advertising clutter can be the objective physical presence of advertising (actual amount of advertisements) and the subjective perceived amount of advertising (which varies by individuals). Different people have different expectations or acceptance level of advertising. The advancement in digital technologies allows a more sophisticated way of presenting and customizing advertisements based on
location and other user data. To media managers, advertising clutter is both an evil (possible irritation to the audience) and a blessing (more advertising revenue and indication of a high demand for advertising for the media company).
Based on prior studies on advertiser pressure on news media mentioned earlier and newshole and press performance studies which assume that a larger amount of advertising will lower the readers’ perceived editorial quality (e.g., Lacy & Fico, 1991), Ha and Litman (1997) examined whether an increase in advertising clutter in consumer magazines results in a decline in circulation and diminishing returns in advertising revenues of those magazines using a longitudinal analysis. They indeed found diminishing and negative returns of advertising clutter for circulation of leading consumer magazines in the United States, which may reflect consumers’ perception of lowered editorial quality when the magazine has too many ads and consumers’ lower inclination to buy the magazine. They recommended media companies set a maximum amount of advertising based on the optimal point
before diminishing returns for circulation, which is about half of the total pages for entertainment oriented magazines.
Ha’s (1996) experiment on the three dimensions of magazine advertising clutter found only negative effects of perceived quantity and intrusiveness on readers’ attitudes toward the advertising in the media. Schumann, von Wangenheim, and Groene (2014) found lower click-through rates among consumers who reported higher ad clutter in their experiment. Lee and Cho’s (2010) experiment found that for a highly cluttered web page, frequency of the target ad facilitates the memory but not recognition of banner ads. Bellman et al.’s (2012) study found that there was a marked decline in online ad recall and recognition beyond three minutes of commercials within the prime-time shows online. Zanjani, Diamond, and Chan (2011) confirmed that online information seekers are more likely to feel intruded on by ad clutter than surfers. Ha (2017) points out that the increasing consumer avoidance of advertising with the aid of technology such as digital video recorders (DVRs) to skip advertising and other adblocker software is a serious warning for advertisers and media managers to create a healthy advertising environment. They have to make advertisements more informative and entertaining for the consumers.

Ads may not be perceived as clutter when consumers are the one who requested the information/ads (pull), such as a product search on Google. But when ads are unsolicited (push), then they are easily perceived as clutter unless they offer consumers other value, such as entertainment. An optimal advertising environment should make advertising available on demand and offer entertainment and information value to consumers.

Research Agenda for the Next Decade


Advertising is a moving target as a research subject because it continues to evolve in format with the advancement in technologies and acts as an indirect payment for many editorial media. This author proposes five topics on advertising that are important for media management and economics researchers to study in the next decade: (1) Is blurring or mixing editorial content and advertising a good thing for advertisers, media, and consumers? (2) Is advertising the culprit or scapegoat for editorial quality/integrity problems in media? (3) What is the audience’s receptiveness toward new forms of advertising in different media? (4) Should advertising still be the primary source of revenue for commercial media or is direct payment a better way to ensure quality content in the consumer’s interest? (5) Regarding advertising clutter, what is the optimal amount of advertising and acceptable
advertised product types in editorial media?


Is Mixing Editorial Content With Advertising a Good Thing?


The foregoing discussion on the latest trends in advertising format variations points to advertisers’ worry about dwindling exposure to advertising when people can skip ads and are skeptical of traditional advertising formats.

The effectiveness of such advertising variations remains to be seen and empirical studies actually point to the ineffectiveness of native ads on brand recall and preference. In fact, empirical evidence shows that consumer attitude toward product placement is similarly as negative as it is in advertising. This trend of mixing editorial content with advertising to increase exposure and credibility is quite troubling. On the one hand, making ads more like editorial content means that they should be more informative (advertorial/native ads) and true to the actual use of products (as in product placement) and relevant to the editorial content consumption. On the other hand, by hiding the advertising purpose of the content, this runs into the ethical question of deceit.


Why do advertisers hide their advertiser identity if they have legitimate products to promote? The revival of branded TV programs, such as Redbull TV, and custom publishing of branded magazines, such as Rhapsody (for United Airlines), is another trend for researchers to study. Are they effective in building brands? Are consumers receptive to the concept of content created by advertisers only? The experimental study by Cole and Greer (2013) shows consumers rated branded magazines as having lower credibility than non-branded magazines. But more research is needed on TV programs and different types of branded content. The inherent promotional nature of advertising of native ads and branded content apparently contradicts the impartiality expectation of third-party editorial media.


The more advertising is mixed with editorial content, the more likely editorial content of media may lose credibility, which will damage their reputation and lower the support of the audience. These are important media management questions that media managers should weigh in on, and researchers should provide guidance with empirical research from both ethical and pragmatic perspectives to determine who the true benefactors of native advertising in the short and long term are.


Is Advertising the Culprit or Scapegoat for Editorial Quality and Integrity Problems in Media?


While there is ample research evidence of advertisers putting pressure on editorial media to gain positive coverage or minimizing negative coverage of themselves, and the inclination toward content with mass appeal to maximize audience, advertising is not the only culprit for unsatisfactory media performance in society. The increasing distrust in media and concern about media bias probably indicate a bigger issue (Tsfati & Cappella, 2003). If advertising is the only culprit for lower editorial content quality, then all state-owned or non-advertising-supported media should have the highest editorial quality. More importantly, who determines editorial content quality? The elites and the intellectuals? Or the media managers and editors who serve as gatekeepers for media organizations? Or the consumers at large, who have different interests and backgrounds?

We want to make sure that advertising does not become the easy scapegoat for media’s own problems and that advertising provides a win-win solution to providing media content to the largest audience with choices for the audience. If media are only favoring advertisers, then they will lose credibility and audience, which is to the detriment of advertisers and media ultimately. Advertisers need editorial media that have the trust and support of their audiences. So, researchers should identify specific conditions when advertisers cross the line between the church and the state distinction between editorial content and advertising and when advertisers have unruly influences on content that jeopardize the trust of audiences and perceived bias of media. Most importantly, how the audience perceives these interfering advertisers has not been studied. Putting the audience into the equation will help advertisers and media managers understand that they are running the risk of losing the audience. In addition, those studies that examine advertising’s (negative) effect on editorial quality should control for other  structural and organizational factors, such as a media organization’s investment in the newsroom, number of large advertisers (advertiser concentration), ownership of the media, the editorial staff’s perceived autonomy, journalistic norms, and competitive environment in the market. Defining editorial quality and integrity clearly with consistent measures for both information and entertainment media is an essential step toward this direction.


Audiences’ Receptiveness Toward New Forms of Advertising in Different Media


As discussed regarding the different media forms and research on clutter, audiences’ receptiveness toward advertising in each form of media varies. This may be due to tradition and expectations.

However, new forms of advertising are not within the common expectations of the consumers.


How receptive they are to those new forms of advertising, such as native advertising, programmatic advertising, and location-based advertising, is still largely unknown. Promoted tweets resemble regular tweets and how consumers respond differently to regular tweets and promoted tweets is not fully understood. Product placements integrate the advertised product with editorial content and directly influence the content through the use of the products in editorial content. However, for unknown brands, product placement has minimal effects because consumers cannot recognize the brand in the placement. But for well-known brands, product placement is a good way to remind consumers that popularity of the brand is a part of the prop of the program. Would consumers welcome a disclaimer that the product placement is paid for in the program credits rather than the natural use of the product in the program? Would consumers have a positive or negative attitude toward paid product placement if they knew about it? How much can consumers learn about the product in product placement? There are certainly limitations in product placements as a form of advertising. How about paid explicit endorsement of products by YouTubers who are popular personalities? These are all important questions for researchers to answer in studying audience’s receptiveness toward new forms of advertising.


Should Advertising Still Be the Primary Revenue Source for Commercial Media?


Although prior research has shown that direct payment will lead to more customer satisfaction providing either niche or exclusive premium content that consumers cannot get otherwise, media managers still have the option to capitalize on the dual product market of media. Media managers have to choose whether they provide content free to consumers using advertising (broadly defined as any sponsored content, including infomercials and home shopping channels), charge consumers a highly subsidized low price (charging consumers, but below cost and subsidized by advertising), or offer a metered use with free samples or fully paid by the consumers directly.

Each type of payment model has found success. However, as the media environment is getting more and more competitive with more entrants to the markets online as either user-generated media, mobile apps, or over-the-top (OTT) streaming, the landscape may be tilted more toward a fully advertising-supported model and other forms of indirect payment as these news digital media entrants are all by nature public goods, as discussed earlier. As media consumers can be broadly divided into parity consumers, who do not care so much about exclusive and unique content, and non-parity consumers, who care about the quality of the experience, media managers should increasingly consider a hybrid model that serves both types of audiences differently if they want to maximize the impact of their media content while preserving an advertising-free environment for those consumers who have high demands and resent advertising. Because of the unwillingness to pay for online content in general and the higher willingness to pay for entertainment content by consumers (Yang, Fang, Abuljadail, & Ha, 2015), the
perceived substitutability among different types of online news content versus entertainment and reasons for such perception will be an important study area. Media management researchers should study managers of different media regarding their beliefs about the type of model most profitable or best suited to the media form and how such beliefs influence their content strategies. Content analysis comparisons of different media forms with different revenue sources can also assess the impact of advertising on content quality and content diversity.


Advertising Clutter, Optimal Amount of Advertising, and Types of Acceptable Advertised Products in Different Types of Editorial Media


As long as editorial media still accept advertising, advertising clutter will continue to be a concern because consumers consider it not as part of the editorial content and as interfering with their editorial content consumption. Advertising clutter can affect their perception of editorial content quality and resentment toward advertising. Traditional media, such as television, radio, and newspapers, still heavily rely on advertising as income; then the task for media managers is to study the optimal amount of advertising in their type of media. Ha and Litman’s (1997) study shows entertainment-oriented and information-oriented magazines have different thresholds of diminishing and negative returns of clutter for circulation and advertising revenue. We need more research on other media to find out the optimal amount of advertising to maximize the exposure to the advertising while maintaining editorial quality perception for the consumers. Comparing the optimal amount of advertising in different types of media will be a fruitful way to help media managers set their advertising limit policy and for legislators and industry associations to set up guidelines for industry to follow. More research should also be done on advertising inventory management and how media companies optimize the advertising rates to ensure a healthy amount of advertising. In addition, consumers should be educated on the contribution of advertising to the provision of free media content. As Schumann et al.’s (2014) study demonstrates, once consumers are reminded of such benefit, their negative attitude toward advertising is greatly reduced. Apart from setting the maximum amount of advertising, developing norms for types of products and services and execution quality that are acceptable for advertising should also be explored. Advertising executions that are annoying and below standard quality should not be accepted. Products that are hazardous to health or advertisers that have bad records in the Better Business Bureau should not be allowed to advertise. Such standards may vary by the type of media. User-generated media and mobile media may be the focus media in future studies as they contain the most consumer information for advertisers and media managers have the least control of when and how ad content is shown because many ads are programmatic and automatically fed to the screen. These proposed research topics will
ultimately foster the development of an optimal media environment for advertisers, media companies, and the audience.


References


Albarran, A. B. (2002). Media economics (2nd ed.). Ames, IA: Iowa State University Press.
An, S., & Bergen, L. (2007). Advertiser pressure on daily newspapers: A survey of advertising sales executives.
Journal of Advertising, 36(2), 111–121.
Anderson, C. (2009). Free: The future of a radical price. London: Random House.
Anderson, S. P., & Gabszewicz, J. J. (2006). The media and advertising: A tale of two-sided markets. Handbook of
the Economics of Art and Culture
, 1, 567–614.
Louisa Ha
156
Bellman, S., Treleaven-Hassard, S., Robinson, J. A., Rask, A., & Varan, D. (2012). Getting the balance right. Journal
of Advertising
, 41(2), 5–24. doi:10.2753/JOA0091-3367410201
Blasco, A., & Sobbrio, F. (2012). Competition and commercial media bias. Telecommunications Policy, 36(5),
434–447.
Bleyen, V. A., & Van Hove, L. (2010). To bundle or not to bundle? How Western European newspapers package
their online content. Journal of Media Economics, 23(3), 117–142.
Blümel, W., Pethig, R., & von Dem Hagen, O. (1986).The theory of public goods: A survey of recent issues. Journal of Institutional and Theoretical Economics ( JITE)/Zeitschrift für die gesamte Staatswissenschaft, 142(2), 241–309.
Boland, M. (2016, June 14). Native ads will drive 74% of all ad revenue by 2021. Business Insider. Retrieved from
www.businessinsider.com/the-native-ad-report-forecasts-2016-5
Brown, K., & Cavazos, R. (2005).Why is this show so dumb? Advertising revenue and program content of network television. Review of Industrial Organization, 27(1), 17–34.
Carlson, M. (2015). When news sites go native: Redefining the advertising—editorial divide in response to
native advertising. Journalism, 16(7), 849–865.
CBS. (2017, February 13) Hundreds of drivers complain Ford Explorer exhaust making them sick. Retrieved from
www.cbsnews.com/videos/hundreds-of-drivers-complain-ford-explorer-exhaust-making-them-sick/
Chan-Olmsted, S., & Ha, L. (2003). Internet business models for broadcasters: How television stations perceive
and integrate the Internet. Journal of Broadcasting and Electronic Media, 47(4), 597–617.
Chyi, H. I. (2012). Paying for what? How much? And why (not)? Predictors of paying intent for multiplatform
newspapers. International Journal on Media Management, 14(3), 227–250.
Cole, J., & Greer, G. (2013). Audience response to branded journalism. Journalism and Mass Communication Quarterly, 90(4) 673–690. doi:10.1177/1077699013503160
Colistra, R. (2014). Are advertisers potential (and effective) influencers on news content? An examination of TV
reporters’ perceptions of extramedia pressures on media content and coverage decisions. Electronic News, 8(2),
83–100. doi:10.1177/1931243114546445
Depken II, C. A., & Wilson, D. P. (2004). Is advertising a good or a bad? Evidence from US magazine subscriptions. The Journal of Business, 77(S2), S61–S80.
Eastman, S. T., & Ferguson, D. A. (2013). Media programming: Strategies and practices (9th ed.). Boston, MA:
Wadsworth.
Einstein, M. (2004).Media diversity: Economics, ownership and the FCC. Mahwah, NJ: Lawrence Erlbaum Associates.
eMarketer. (n.d.). Media advertising spending in the United States from 2011 to 2018 (in billion U.S. dollars).
In Statista—The Statistics Portal. Retrieved March 6, 2017, from https://www-statista-com.ezproxy.bgsu.
edu:9443/statistics/272314/advertising-spending-in-the-us/
Evans, D. S. (2009). The online advertising industry: Economics, evolution, and privacy. The Journal of Economic
Perspectives
, 23(3), 37–60.
Faber, R. J., Duff, B.R.L., & Nan, X. (2012). Coloring outside the lines: Suggestions for making advertising
theory more meaningful. In E. Thorson & S. Rodgers (Eds.), Advertising theory. New York: Routledge.
Gabszewicz, J. J., Laussel, D., & Sonnac, N. (2012).Advertising and the rise of free daily newspapers. Economica,
79(313), 137–151.
Germano, F., & Meier, M. (2013). Concentration and self-censorship in commercial media. Journal of Public
Economics
, 97, 117–130.
Glover, D. R., & Hetland, K. L. (1978).The effects of circulation and advertising rates on newspaper advertising
linage: A pilot study. Journal of Advertising, 7(1), 52–55.
Goldstein, D. G., Suri, S., McAfee, R. P., Ekstrand-Abueg, M., & Diaz, F. (2014).The economic and cognitive
costs of annoying display advertisements. Journal of Marketing Research, 51(6), 742–752.
Ha, L. (2017). Digital advertising clutter in the age of mobile media. In S. Rodgers & E. Thorson (Eds.), Digital
advertising
(pp. 69–85). New York: Routledge.
Ha, L., & Chan-Olmsted, S. M. (2004). Cross media use in electronic media: The role of web sites in cable TV
network branding and viewership. Journal of Broadcasting and Electronic Media, 48(4), 620–645.
Ha, L., & Ganahl, R. (2004). Webcasting business models of click-and-bricks and pure-play media: A comparative study of leading webcasters in South Korea and the United States. The International Journal on Media
Management
, 6(1 & 2), 75–88.
Ha, L., & Ganahl, R. (2007). Lessons from the leading webcasters around the world and the outlook of webcasting as an emerging global medium. In L. Ha & R. Ganahl (Eds.), Webcasting worldwide: Business models of an
emerging global medium
(pp. 407–418). Mahwah, NJ: Lawrence Erlbaum Associates.
Ha, L., & Litman, B. (1997). Does advertising clutter have diminishing and negative returns? Journal of Advertising,
26(1), 31–42.
Ha, L., & McCann, K. (2008). An integrated model of advertising clutter in offline and online media environment. International Journal of Advertising, 27(4), 569–592.
Ha, L., & Zhang, X. (2017). Are online versions of newspapers inferior goods or public goods? Empirical evidence from U.S. national and local markets. Special Issue on “The state of news: Production, consumption,
and transformation in the era of digital media.” China Media Research, 13(1), 3–19.
Halbheer, D., Stahl, F., Koenigsberg, O., & Lehmann, D. R. (2014). Choosing a digital content strategy: How
much should be free? International Journal of Research in Marketing, 31(2), 192–206.
Ham, C., Park, J. S., & Park, S. (2016). How U.S. Consumers respond to product placement. Journalism & Mass
Communication Quarterly
, 94(4), 943–971. doi:10.1177/1077699016669105
Hoskins, C., McFadyen, S., & Finn, A. (2004). Media economics: Applying economics to new and traditional media.
Thousand Oaks CA: Sage.
Jones, R. L., & Carter, R. E. (1959). Some procedures for estimating” news hole” in content analysis. Public
Opinion Quarterly
, 399–403.
Kalita, J. K., & Ducoffe, R. H. (1995). A simultaneous-equation analysis of pricing, circulation, and advertising
revenue for leading consumer magazines. Journal of Media Economics, 8(4), 1–16.
Kesenne, S. (2012). Can advertising make free-to-air broadcasting more profitable than pay-TV? International
Journal of Sport Finance
, 7(4), 358.
Kind, H. J., Nilssen, T., & Sørgard, L. (2009). Business models for media firms: Does competition matter for how
they raise revenue? Marketing Science, 28(6), 1112–1128.
Kumar, S., & Sethi, S. P. (2009). Dynamic pricing and advertising for web content providers. European Journal of
Operational Research
, 197(3), 924–944.
Lacy, S., & Fico, F. (1991).The link between newspaper content quality & circulation. Newspaper Research Journal,
12(2), 46–57.
Lacy, S., Robinson, K., & Riffe, D. (1995). Sample size in content analysis of weekly newspapers. Journalism &
Mass Communication Quarterly
, 72(2), 336–345.
Lafayette, J. ( June, 2015). Product placement revenue climbing 13.2% this year. Broadcasting and Cable. Retrieved
from www.broadcastingcable.com/news/currency/product-placement-revenue-climbing-132-year/141746
Lee, S. Y., & Cho, Y. S. (2010). Do web users care about banner ads anymore? The effects of frequency and clutter in web advertising. Journal of Promotion Management, 16(3), 288–302. doi:10.1080/10496490903582594
Li, Y., & Thorson, E. (2015). Increasing news content and diversity improves revenue. Newspaper Research Journal,
36(4), 382–398.
Lin, M., Ke, X., & Whinston, A. B. (2012). Vertical differentiation and a comparison of online advertising models.
Journal of Management Information Systems, 29(1), 195–236.
Lischka, J. A. (2014). Different revenue incentives, different content? Comparing economic news before and
during the financial crisis in German public and commercial news outlets over time. European Journal of
Communication
, 29(5), 549–566.
Mensing, D. (2007). Online revenue business model has changed little since 1996. Newspaper Research Journal,
28(2), 22–37.
Mutter, A. D. (2015, December 10). Newsosaur:Tear down that paywall! Editor and Publisher. Retrieved from
www.Editor and publisher.com/columns/newsosaur-tear-down-that-paywall/
Owen, B. M., & Wildman, S. S. (1992). Video economics. Cambridge, MA: Harvard University Press.
Pauwels, K., & Weiss, A. (2008). Moving from free to fee: How online firms market to change their business
model successfully. Journal of Marketing, 72(3), 14–31.
Peitz, M., & Valletti, T. M. (2008). Content and advertising in the media: Pay-TV versus free-to-air. International
Journal of Industrial Organization
, 26(4), 949–965.
Picard, R. G. (1989). Media economics. Beverly Hills, CA: Sage.
Picard, R. G. (2004). Commercialism and newspaper quality. Newspaper Research Journal, 25(1), 54–65.
Pires, A.J.G. (2014). Media diversity, advertising, and adaptation of news to readers’ political preferences. Information Economics and Policy, 28, 28–38.
Price, C. J. (2003). Interfering owners or meddling advertisers: How network television news correspondents feel
about ownership and advertiser influence on news stories. The Journal of Media Economics, 16(3), 175–188.
Rinallo, D., & Basuroy, S. (2009). Does advertising spending influence media coverage of the advertiser? Journal
of Marketing
, 73(6), 33–46.
Robinson, B. (2015). With a different Marx: Value and the contradictions of web 2.0 capitalism. The Information
Society
, 31(1), 44–51.
Ruiz, I.J.M., Nagappan, M., Adams, B., Berger, T., Dienst, S., & Hassan, A. E. (2016). Analyzing ad library updates
in android apps. IEEE Software, 33(2), 74–80.
Louisa Ha
158
Schumann, J. H., von Wangenheim, F., & Groene, N. (2014). Targeted online advertising: Using reciprocity
appeals to increase acceptance among users of free web services. Journal of Marketing, 78(1), 59–75.
Singleton, M. (Nov 2, 2016). YouTube is still having trouble getting people to pay for YouTube. The Verge.
Retrieved from www.theverge.com/2016/11/2/13498470/youtube-red-subscribers-video-content-music
Soley, L. C., & Craig, R. L. (1992). Advertising pressures on newspapers: A survey. Journal of Advertising, 21(4),
1–10.
Sun, M., & Zhu, F. (2013). Ad revenue and content commercialization: Evidence from blogs. Management Science,
59(10), 2314–2331.
Tåg, J. (2009). Paying to remove advertisements. Information Economics and Policy, 21(4), 245–252.
Tennant, J. I. (2014). Free newspapers in the United States: Alive and kicking. International Journal on Media Management, 16(3–4), 105–121.
Thorson, E., & Rodgers, E. (2012). What does “theories of advertising” mean? In E. Thorson & E. Rodgers
(Eds.), Advertising theory (pp. 3–17). New York. Routledge.
Tsfati, Y., & Cappella, J. N. (2003). Do people watch what they do not trust? Exploring the association between
news media skepticism and exposure. Communication Research, 30(5), 504–529.
Von Rimscha, M. B., Rademacher, P., Thomas, N., & Siegert, G. (2008). The future of TV commercials: Not as
bleak as proclaimed. Journal of Media Business Studies, 5(2), 23–46.
Waterman, D., & Ji, S. W. (2012). Online versus offline in the United States: Are the media shrinking? The
Information Society
, 28(5), 285–303.
Watson, B. R. (2014). Assessing ideological, professional, and structural biases in journalists’ coverage of the 2010
BP oil spill. Journalism & Mass Communication Quarterly, 91(4), 792–810.
Wirtz, B. W., Pelz, R.,& Ullrich,S. (2011). Marketing competencies of publishers and ad sales success: An empirical analysis. Journal of Media Business Studies, 8(1), 23–46.
Wojdynski, B. W., & Evans, N. J. (2016). Going native: Effects of disclosure position and language on the recognition and evaluation of online native advertising. Journal of Advertising, 45(2), 157–168.
Yang, L., Ha, L., Wang, F., & Abuljadail, M. (2015). Who pays for online content? A media dependency perspective comparing young and older people. Special issue on social media, the digital revolution, and the business
of media. International Journal on Media Management, 17(4), 277–294. doi:10.1080/14241277.2015.1107567
Zanjani, S.H.A., Diamond, W. D., & Chan, K. (2011). Does ad-context congruity help surfers and information seekers remember ads in cluttered e-magazines? Journal of Advertising, 40(4), 67–84. doi:10.2753/
JOA0091-3367400405
Zhang, X. (2014). Determinants and measurement of media reputation of firms. Unpublished Dissertation, Bowling
Green State University.

  • رضا منصورنیا
۱۳
شهریور

آیین اهدای جهیزیه بنیاد نیکوکاران شریف | شهریور 1397

بنیاد نیکوکاران شریف به ۱۰۰ نوعروس مددجو در تهران ، گیلان و سایر نقاط کشور، حواله جهیزیه اهدا کرد.

رضا منصورنیا مدیر ارتباطات و توسعه ­بنیاد نیکوکاران شریف در گفتگو با خبرنگار خبرگزاری صدا و سیما با بیان اینکه ۳۰ نفر از این نوعروسان، مددجویان تهرانی و بقیه از دیگر شهرستان‌ها هستند، گفت: از جمله اقلام جهیزیه اهدایی مهمترین لوازم زندگی شامل یخچال، اجاق گاز، ماشین لباسشویی، سرویس ظروف تفلون، یک تخته فرش، سرویس خواب و چرخ خیاطی است که همه این لوازم برای هر عروس سه میلیون و ۵۰۰ هزار تومان تمام شده است.

وی افزود: این جهیزیه‌ها که همه ساخت داخل هستند به همت خیران و کارخانه داران نیک اندیش اهدا شده است.۱۰ هزار مددجو تحت پوشش ­بنیادنیکوکاران شریف هستند.

لینک اصلی خبر : http://bit.ly/2PAPddF

  • رضا منصورنیا
۱۷
آبان

بیست و سومین نمایشگاه مطبوعات و خبرگزاری های ایران در حالی پایان یافت که مصلای تهران در مقایسه با سالهای قبل بیشتر میزبان رسانه های دولتی و نام های کمتر آشنای مطبوعاتی بود .

بحران مطبوعات در ایران از چند سال قبل و با بالا گرفتن تب شبکه های اجتماعی در ایران حتی برندهای مطرح را هم در نوردید و اگرچه در ظاهر هنوز هم بخش بازرگانی برخی نشریات تیراژهای فرضی را برای حفظ مشتریان خود به آنها می گویند ولی در واقع سیر نزولی اقبال مردم به رسانه های مکتوب ، چیزی فراتر از اینها است .

نمایشگاه مطبوعات 96

با روی کار آمدن دولت تدبیر و امید ، برنامه هایی برای برون رفت از این بحران از سوی معاونت مطبوعاتی وزارت ارشاد ایران در قالب ارایه یارانه های مطبوعاتی به رسانه ها و همچنین ترغیب مخاطبان در قالب طرحی با عنوان " اشتراک نیم بها " به اجرا رسید که بعلت اجرای بسیار ضعیف و پاسخگو نبودن بموقع مجریان توزیع نشریات ، نارضایتی اغلب مخاطبان را در پی داشت و اکنون با ترک مجلات روزنامه های معتبر از این پروتکل ، چهره ای مشابه نمایشگاه مطبوعات 96 نیز در تارنمای اشتراک دات آِی آر دیده می شود . همچنین در قالب طرحی دیگر نیز بخشی دیگر از معاونت مطبوعاتی برای توزیع مجلات برگشتی در سطح مراکز کم برخوردار و ارایه سوبسید به ناشران ایجاد شد که همچنان در حال فعالیت برای پوشش کسری شدید منابع مالی در رسانه های مکتوب ایرانی است .

از نکات عجیب دورهمی سالانه مطبوعات ایران به عدم حضور رییس جمهور در افتتاحیه یا اختتامیه این رویداد و حضور سایر شخصیت های سیاسی در رده های بعدی مملکتی اشاره کرد که به نوعی از ارزش آن کاسته است . ریزش شدید مطبوعات و مجلات حاضر در سالهای گذشته و حضور اغلب رسانه های حوزوی و دولتی و چند رسانه نوپای در جستجوی نام حکایت از این مهم دارد که بحران مالی حتی این اجازه را نداده است که یک رسانه رقمی حداقل معادل یکصد میلیون ریال را برای مهمترین عرصه قدرت نمایی و ارتباط رو در رو با طرفداران خود را با طیب خاطر انتخاب کند .  

در مصاحبه ای که با یکی از مدیران مجلات مطرح ایرانی داشتم از برنامه قطعی این رسانه برای تغییر کاربری مؤسسه به حوزه دیجیتال و مطالعه برای برون رفت از بحران دربرگیرنده این مجموعه سخن به میان آمد که مبین بخشی از واقعیت ریزش مخاطب به شمار می آید . مخاطبی که تا دیروز محبور بود برای تهیه مطالب چند هزار تومانی را هزینه کند امروز هر صبح و شام از طریق برنامک تلگرام به رایگان صفحه نخست مطبوعات را میبیند و به روز ترین مطالب علمی انگیزشی ، فرهنگی اجتماعی و سیاسی را به چشم بر هم زدنی مرور می کند و به روز ترین پادکست ها و موسیقی ها را می شنود بدون اینکه نگران مسؤولیتی باشد که در کشورهای توسعه یافته از آن به کپی رایت یاد می شود .

در یک جمع بندی کلی شاید بتوان علیرغم گزارش تارنمای رسمی نمایشگاه مطبوعات که به رشد 30 درصدی مخاطبان از این نمایشگاه اذعان داشته است ، آن را ضعیف ترین و بی انگیزه ترین هم آیش رسانه ای ایران در بعد از انقلاب به حساب آورد . از امروز تا یک سال بعد معلوم نیست شاهد چه میزان از تعطیلی ها در این بخش از کشور باید بود ، اما آنچه در افق اطلاع رسانی ایران بیش از هر چیز خودنمایی می کند ، لزوم فعالیت هدفمند بر روی ایجاد رسانه های دیجیتال و هوشمند برای مخاطبی است که با حجم وسیعی از اطلاعات بر بستر تلفن همراه در حرکت است .

  • رضا منصورنیا
۰۴
شهریور

معاون ارتباطات بنیاد نیکوکاران شریف از اقدامات این بنیاد به برنا می گوید؛

آیین اهدای جهیزیه به زوج¬های جوان در آستانه سالروز پیوند آسمانی حضرت امام علی (ع) و حضرت فاطمه زهرا (س) صبح امروز در بنیاد شریف تهران برگزار شد. در این مراسم ۵۰ جهیزیه و کمک هزینه ازدواج به جوانان نیازمند اهدا شد. 25 جهیزیه به نیازمندان در تهران و ۲۵ جهیزیه به نیازمندان ساکن شهرستان ها تعلق گرفت.

به گزارش خبرنگار اجتماعی برنا ، دکتر شیوا محمدی نیک ، مدیر عامل بنیاد امور خیریه نیکوکاران شریف در پاسخ به سوال خبرنگار گروه اجتماعی خبرگزاری برنا  درباره سابقه این بنیاد و چگونگی جذب نیازمندان در این بنیاد می گوید : «این بنیاد از سال 1393 کارش را شروع کرده و زیر نظر پلیس امنیت  کل کشور فعالیت می کند. نیازمندان را یا خودمان شناسایی می کنیم یا توسط حامیانی که که با بنیاد همکاری می کنند، به بنیاد معرفی می شود و یا از طریق تبلیغات بنیاد جذب می شوند. بعد از این که  درخواست متقاضی ثبت شد، تیم بازرسی ما می رود و بررسی لازم را انجام می دهد تا واقعا فرد مقابل نیازمند باشد و شرایط لازم را داشته باشد .سپس تدارکات لازم برای تهیه جهیزیه انجام می شود و این جهیزیه ها به دست نیازمندان می رسد . کل اقلام به شکل اهدایی است و هیچ کدام از نیازمندان هیچ مبلغی پرداخت نخواهند کرد. »

محمدی نیک درباره توزیع جهیزیه ها به شکل  نقدی و غیر نقدی می افزاید : «پنجاه جهیزیه ای که در نظر گرفته ایم،25 عدد در تهران با وانت درب منزل نیازمندان برده می شود و 25 متقاضی شهرستان از طریق واریز مبلغ معادل که بین دو نیم میلیون و سه میلیون تومان است ، این کمک صورت می گیرد . غیر از این ، کمک هزینه ازدواج هم داریم که بین 500 تا یک میلیون در نظر گرفته می شود. »

طبیعی است که یکی از دغدغه های متقاضایان تهیه مسکن باشد . محمدی نیک در این باره می گوید : « چون اغلب به طبقه پایین شهر تعلق دارند،اجاره خانه خیلی اندکی می پردازند و معمولا از طریق همین مبالغی که کمک می شود،تامین خواهد شد.»

رضامنصورنیا معاون ارتباطات بنیاد نیکوکاران شریف،مهمترین تلاش بنیاد را کمک به استقلال نیازمندان عنوان می کند: « اغلب از یک تا چندین سال تحت پوشش ما  هستند. نیت و نگاه ما این است که حداقل زمان ممکن این آدمها را به استقلال مالی برسانیم.بیشتر سعی می کنیم به آنها ماهیگیری یاد بدهیم تا اینکه ماهی به آنها هدیه دهیم. »

مدیر روابط عمومی بنیاد شریف درباره کمک بنیاد بعد از ازدواج به نیازمندان می گوید : اگر پتانسیل و توانایی لازم را داشه باشند با مددکاران صحبت می کنیم و وام های کارآفرینی به آنها تعلق می گیرد.

  • رضا منصورنیا
۱۹
فروردين

عام‌ترین تعریف از سرانه مطالعه را می توان میانگین مدت زمان مطالعه یک نفر در یک شبانه ‌روز دانست . این معیار در هر کشور متناسب با فرهنگ مستقر در آن اقلیم متغیر است و آنچه این مهم را به چالش های افت و خیز دار می کشاند، سیستم تربیتی است که نهادهای حاکمیتی هر سرزمین از سالها قبل برای آموزش و خودشکوفایی ملت متبوع خود در میان مردم تزریق می کند .

از نظر ارسطو دولت وظیفه دارد علاوه بر تأمین نیازهای مادی شهروندان، بستر رشد اخلاقی و معنوی آنان را فراهم سازد، بلکه دست یابی به خیر اخلاقی هدف و غایت اصلی تشکیل مدینه و دولت شهر است . حال سوال بزرگ اینجاست که در کشور ما به چه میزان برای نهادینه کردن فرهنگی که می بایست از رهرو آموزش و مطالعه به دست آید برنامه ریزی شده و جایگاه ما در میان سایر ملل دقیقا کجاست؟

چندی پیش در رسانه های الکترونیک خبری درز کرد بدین مضمون که سرانه مطالعه در ایران 2 دقیقه در سال است که البته بیشتر به یک شوخی شبیه بود؛ اما در همان زمان دبیر کل نهاد کتابخانه‌های عمومی اعلام کرد که آمار مطالعه در ایران ۷۹ دقیقه در روز است! این مقام مسوول همچنین اعلام کرد که در این میزان، سرانه مطالعه کتب درسی، کتب ادعیه، قرآن، صفحات مجازی و هر چیزی که به خواندن ربط داشته باشد، لحاظ شده است.

این آمار خوش‌بینانه که اعتراض بسیاری از رسانه‌ها و چهره‌های فرهنگی را به دنبال داشت ، در نهایت توانست چند دقیقه‌ای از آمار نهاد کتابخانه‌های عمومی را کم کند و دست آخر اعلام شد آمار سرانه مطالعه ایران ۷۵ دقیقه و ۳۴ ثانیه محاسبه شده که ۱۵‌دقیقه و ۱۷ ثانیه به کتاب، ۲۱ دقیقه و ۳۱ ثانیه برای قرآن و ادعیه، ۳۲ دقیقه و ۳۶ ثانیه روزنامه و پنج دقیقه و۴۲ ثانیه به نشریه‌خوانی اختصاص پیدا کرده است که شامل هر دو فضای مجازی و مکتوب می شد .

طبق آمارهای جهانی، آمریکایی ها ۲۰ دقیقه، انگلیسی ها ۵۵ دقیقه و ژاپنی ها ۹۰ دقیقه از این سرانه را به خود اختصاص داده اند و آماری قابل تامل از سوی یونسکو هم اعلام می کند ژاپن از نظر عادت به کتابخوانی جایگاه نخست را در جهان دارد و ۹۱ درصد مردم این کشور به طور معمول کتاب، روزنامه و مجله می خوانند؛ برای مثال یک ژاپنی در سال بین ۴۶ تا ۴۷ کتاب می خواند و ۶۵ درصد مردم کره جنوبی نیز عادت به مطالعه دارند.

صدالبته در دقت آمارهای متفاوتی که از سوی نهادهای داخلی در این باره منتشر شده است ، همچنین تکثر نهادهایی که در کشورما می تواند در این باره اظهار نظر کنند حرف بسیار است ، اما اگر ملاک 15 دقیقه را برای مطالعه کتاب معتبر شماریم به نیکی میتوان دریافت که به چه علت میان ما و کشورهای پیشرفته جهان فاصله افتاده است .

امیدوارم روزی هستم که جدا از آنچه سالهاست می گوییم بوده ایم به فکر نسل های آینده باشیم تا جای خالی امروز را تجربه نکنیم .

  • رضا منصورنیا
۰۸
آبان
مدیر روابط عمومی مجله موفقیت به بهانه نخستین نشان ایثار و رسانه:

برنامه‌ریزی مدونی برای ترویج فرهنگ ایثار نداریم

(دوشنبه ۳ آبان ۱۳۹۵) ۱۲:۴۲

 

به گزارش پایگاه اطلاع‌رسانی خانه فرهنگ ایثار و مقاومت؛ ایثار و دیگرخواهی از دیرباز در ایران به عنوان ارزشی غالب و پذیرفته شده مطرح بوده است و همواره ایثارگران در حافظۀ جمعی مردم این دیار زنده و جائید می‌مانند از فداکاری آریو برزن در برابر لشکر اسکندر تا دهقان فداکار برای نگه داشتن قطار. رسانه‌ها به عنوان یکی از تاثیرگذارترین بخش‌های فرهنگی همیشه در معرفی، شناساندن و تحریک افکار عمومی موثر بوده‌اند به همین دلیل برای نخستین بار امسال در بهمن ماه نشان و جایزه ایثار و رسانه به برترین‌های رسانه در بحث ایثار تعلق خواهد گرفت. به همین بهانه با رضا منصورنیا مدیر روابط عمومی مجله موفقیت به گفت‌وگو نشسته‌ایم که در ادامه می‌خوانید:

به عنوان یک روز‌نامه نگار نظرتان راجع به راه‌های گسترش فضای عمومی ایثار چیست ؟

حلقه مفقود این قضیه بخش فرهنگ‌سازی است. یعنی یک اُرگانی باید در رابطه با جاری و ساری شدن این فرهنگ برای مردم کار کند. عملاً خیلی از نهادها متولی هستند ولی برنامه‌ریزی مدونی در این قضیه نیست. من فکر می‌کنم این بزرگترین ضعف ما است. در حالی که منبعث از فرهنگ و دین ما است. در جای جای دین مبین اسلام و فرهنگ ایران بحث ایثار وجود دارد ولی عملاً به علت عدم برنامه‌ریزی مشخص در نهاد‌های مختلف ممکن است نمی توانند کار خود را به درستی انجام دهند. مثلاً در در ارتباط با تکریم فرهنگ شهادت بنیاد شهید و وزارت ارشاد  و خیلی نهادها درگیر موازی کاری هستند . ممکن است هر کس به لحاظ دید و تفکرش به خاطر مسئولیت اجتماعی که درقبال با مردم و اجتماع دارد کاری انجام دهد. من فکر می‌کنم نبود ساماندهی مراکز مرتبط با این مهم ،  در این سی‌وچند سال اخیر یک جور موازی کاری ایجاد شده است. همه سعی می‌کنند کمک کنند ولی خروجی مشخصی نداشته است.

  • رضا منصورنیا
۰۳
آبان

هشتاد میلیون انسان در جغرافیای بزرگی به نام ایران گرد هم آمده اند و متحد و یک صدا برای ایجاد فردایی بهتر تلاش می کنند. پس از انقلاب بزرگ اسلامی ایران به رهبری امام خمینی (ره) از میان آرای مردمی نظامی برگزیده شد تا با عنوان "جمهوری اسلامی ایران" فضایی یکدست را برای همه گروه ها و اقوام ایجاد کند تا بتوانند در چهارچوب قانون اساسی ای که به تایید ملت رسید نقشه راه آینده را ترسیم وضمن تعریف اصول و موازین به رفع موانع اهتمام ورزند .

 

در اینکه آن چه در کشور، نه فقط در این عرصه که در همه حوزه ها  - چه آن که در اختیار دولت است و چه آن که در اختیار معترضان و باقی اختیاراتی که در دست بنیادها ، نهادها و سازمانهای عریض و طویل است – در حال وقوع است ، آن مطلوب نسبی و گاه مطلق نیست شک شبه ای نیست اما هر چه هست بهترین ممکن است که گاه نمودی فاجعه بار دارد که تمامیت ارضی ، استقلال سیاسی و اقتصادی کشور را با خود به زیر می کشد و گاه هم در نقطه عکس عمل کرده و موجبات بالندگی ایران اسلامی را فراهم کرده است .

 

برابر اصل یکصد و سیزدهم قانون اساسی ، رییس جمهور به عنوان عالی ترین مقام کشوری بعد از مقام معظم رهبری مجری قانون اساسی و همچنین اداره کننده امور جاری کشور شناخته می شود . برابر اصل یکصد و چهارده این رجل سیاسی با رای مستقیم مردم در جریان انتخابات آزاد به این پست می رسد و به گونه ای تبلور نظر اکثریت مردم برای جهت گیری برنامه های یک دوره چهار ساله در کشور است . در همین راستا نهادهایی چون مجلس نیز با رای مردم بر سر کار می آیند که در کثرت بیشتری از افراد و صدالبته پلورالیزه شده به لحاظ افکار سیاسی ، اجتماعی ، فرهنگی و دینی منصوب می گردند . کارآمدی نهادهایی چون مجلس در تصویب قوانینی است که از سوی دولت ، قوی مقننه یا برخاسته از متن نمایندگانش در دفاع از حقوق ملت واقع می شود .

 

این روزها برخی علما در شهرهای مقدس مشهد و قم به صرف قصد یا برگزاری کنسرت موسیقی یا حتی آنچه به روایت دولت ، صرفاً هم سرایی خوانده شد شکستن حرمت حرم حضرت ثامن الحجج امام رضا (ع) و همچنین بانوی مطهره حضرت فاطمه معصومه (سلام ا... علیها) را محکوم کرده و بر آنچه سیاست های کشور در حوزه فرهنگ و هنر است می تازند . در اینکه آیا وجود بقاع متبرکه امامان و امام زادگان دلیلی بر ایجاد حرمت برای یک جغرافیای خاص شود جای تاملات بسیاری است و توجه به این مهم را می طلبد که آیا در تجریش ، شهرری ، شیراز و بسیاری از شهرهای ایران که  افتخار میزبانی وجود متبرک این امامان همام را دارند نیز طراز و معیار علمای ایشان نیز باید به همین سختی و برندگی باشد؟ مگر در همین پایتخت سالنهای متعددی برای اجرای برنامه موسیقی وجود ندارد و مشابه آنها در شهرهایی که ذکر آنها پیشتر رفت به اجرای چنین رویدادهای موسیقیایی نمی پردازند ؟ چگونه می توان جمعیت بسیاری که به سبب قسمت و نسبت در شهری خاص متولد می شوند و نسل اندر نسل در منطقه ای زندگی را ادامه می دهند ، قانون وضع کرد و به هر علت بخشی از حقوق حقه ایشان را نقض نمود یا از آنها سلب تابعیت نمود و بالاجبار ایشان را به جلای وطن محکوم کرد؟

 

در اصل نهم قانون اساسی می خوانیم : "هیچ فرد یا گروه یا مقامی حق ندارد به نام استفاده از آزادی، به استقلال سیاسی، فرهنگی، اقتصادی، نظامی و تمامیت ارضی ایران کمترین خدشه‏ای وارد کند و هیچ مقامی حق ندارد به نام حفظ استقلال و تمامیت ارضی کشور آزادی های مشروع را، هر چند با وضع قوانین و مقررات،سلب کند."

 

آستان مقدس شاه خراسان حضرت رضا (ع) ، آستان مقدس حضرت فاطمه معصومه (س) ، آستان متبرک حضرت شاه عبدالعظیم حسنی (ع) ، آستان مقدس حضرت صالح بن موسی الکاظم (ع) و آستان حضرت شاهچراغ (ع) همه نور منوّرند بر تارک آسمان ایران زمین ، امامان شریفی که دم مسیحایی شان از عشق می گفت ، از نور حقیقتی که خدای متعال بر قلوب رحمانی ایشان تابانده بود و چون منشوری آن را بر جان میلیونها انسان منتشر نمودند . لذا گفتار به نام ایشان و صدور حکم به ذم ایشان مردود است . نظارت و صدور حکم در این باره و درباره بسیار مواردی که امروز در پهنه سرزمینی ایران زمین در حال وقوع است با عنایت به حقوقی که سالها قبل در مر قانون گذرانده شده و به تصویت آحاد ملت رسیده است  در وهله اول در اختیار بالاترین مقام کشور به لحاظ سیاسی و دینی یعنی ولی فقیه بوده و در رتبه بعد در دستان رییس جمهور است . قانون برای تمام یک میلیون و ششصد و چهل و هشت هزار و صد و نود و پنج کیلومتر مربع ایران که وجب به وجب آن مدیون خون صدها هزار شهید است یکسان است و ترویج هرگونه قومیت گرایی و گروه گرایی در این میان بیم فئودالیزه شدن کشور و خطر تجزیه آن را نه در این امور معمول که بعدها در سطوح بالاتر را تشدید می کند که این نیز نیازمند توجه ویژه دستگاه حاکمیتی برای برخورد منطقی و قانونی برای خاتمه به اینگونه اختلافات نظر شخصیت ها یا گروهایی خاص است تا با مدلیزه شدن نحوه رسیدگی بتوانند در روندی مشخص به اعتراضات مشابه رسیدگی و اعلام نتیجه نمایند .

 

در پایان جای توجه بسیار دارد که شخصیت ها با توجه به موقعیت سیاسی ، مذهبی ، فرهنگی و اجتماعی ای که در میان مردم دارند از مشوش کردن اذهان عمومی بشدت احتراز کنند چراکه همه هشتاد میلیون ملتی که خود را ایرانی و مسلمان نامیده اند دغدغه ای بس بالاتر از ایشان برای حفظ اصالت دین و فرهنگ خود دارند و اگرچه همانند عده قلیلی که دارای تریبون های مختلف هستند بلندگویی برای فریاد زدن ندارند ، لذا رییس جمهور و مجلسی برگزیده اند تا مدافع حقوق ایشان باشد .

 

امید که حق مطلق را مدافع باشیم .

  • رضا منصورنیا
۲۲
بهمن

روزهای پایانی بهمن 94 ، دوره ای که آن را پسابرجام نامیده اند .

سیمای کشور را می توان بسیار مثبت تر از گذشته ارزیابی نمود و روحیه جمعی مردم نیز حال بهتری را تجربه می کند . همه اینها عالی است ولی بسیار نکاتی را می توان برشمرد که هنوز در آنهابا ضعف جدی روبرو هستیم . گستره این وقایع از فرد شروع می شود و گاه به یک نهاد ختم می شود . نکاتی که شاید کوچک باشد ، اما تلخ و آزار دهنده نمود می کند .

دکتر صادق زیباکلام در کتاب خود با عنوان "ماچگونه ما شدیم؟" شرحی مبسوط بر آنچه که بودیم تا آنچه امروز شدیم روایت می کند . اما جدا از آنچه که بودیم و بارها حرف از تمدنی کهن از باستان تا بدین روز به بلندای 2500 سال و تعمید این فرهنگ افتخارآفرین با آموزه های وحدت بخش محمدی (ص) ، نباید ردپایی از آنچه که در یک جامعه بی هویت امروزی می بینیم ، در برابر چشمانمان هویدا شود. اصلاً قصد آن را ندارم که همه انچه را که می ببنیم تخطئه کرده و خود را تافته جدابافته ببینم ، اما بی تفاوتی و سکوت در برابر واقعیت مشهود را عین ضرر و بی رگی در برابر میلیونها انسانی می دانم که تاروپودم را با آنها عجین می دانم . حتی یک تلنگر کوچک به این روند را عین ثواب و صلاح می بینم .

بخشی از آنچه که امروز به طرح آن خواهم پرداخت دغدغه مدت اخیر است ، لذا امروز تجربیاتی بر من گذشت که بعد از مدت ها دست به قلم شدم و امیدوارم این پروسه را تا آن روز که می توانم ادامه  دهم .

دکتر یوسف اباذری در سخنرانی ای که در دانشگاه تهران پس از مرگ مرتضی پاشایی خواننده جوان موسیقی پاپ داشت ، این سوال را مطرح کرد :«چه شده که می‌آیند و مسائل واقعی‌ای را که ما با آن روبه‌رو هستیم از ذهن ما می‌برند؟»

اباذری ادامه می دهد : «برای من خیلی جالب است که ۲۰۰-۳۰۰ هزار، یک میلیون نفر، یک ملتی می‌افتند به... و در مجلس ترحیم... شرکت می‌کنند... چرا مردم ایران به این افلاس افتاده‌اند؟ اینجا است که تحلیل بسیار مهم است.»

دیر زمانی گذشته از کلامی که آیت الله خمینی در قامت بنیانگذار جمهور اسلامی ایران مبنی بر مبارزه با بی تفاوتی اجتماعی و سیاسی در میان جوانان و لزوم مسئولیت پذیری این قشر از جامعه در تعاملات درونی جامعه بارها و بارها اشاره نمودند و حتی نزدیک به این مضمون را به خاطر می آورم که مراکز آموزشی همه شان باید سیاسی باشد ، اما این دغدغه ارزشمند را این روزها یا نمی خواهند یا نمی خواهیم دریابیم .

مهم این نیست که آیا جریانی از روی تعمد جوان ایرانی را به رنگ مو یا پوشش روزآمد بازیگران شُهره ایرانی بیشتر متمایل می کند تا آنچه که می تواند تن فروشی ، اعتیاد و اخلاقیات نامتعارف را از بطن این اجتماع مبتلا ،افسرده و سردرگم برهاند ، لذا آن روی سیاه سکه این است که این جمعیت مستعد حتی نیم نگاهی به آنچه که به آینده ای سعادتمندانه و رسیدن به کمالات انسانی منتهی شان می کند نداشته و سبک زندگی هیجانی و رسیدن به لذات آنی را به مراتب ترجیح می دهند . این زنگ خطر را بیست سال پیش بسیاری از جامعه شناسان به صدا درآوردند ، لذا ذات مرده پرستی که درون مان از موضع ظاهراً متعقلانه حکم صادر می کند ، رضایت دارد تا بر همان منبر بنشیند و بر آنچه بر ما گذشته است مرثیه بخواند و بر آنچه که غفلت کرده یا درقبال آن بی توجهی نموده است خط بطلان بکشد و از خود رفع مسؤولیت کرده و همه را متوجه دیگران نماید. سیمای دردناک ایرانیان، امروز با پُست های شبه روشنفکری و سلفی های نیمه هوشیار تا اشتراک گذاری فخش ها و ازادی های یواشکی اش بیشتر عجین است تا آموختن بایدها.

عرصه هنرآفرینی محدود به مجاز شده و بویی از واقعیت نبرده است . در اصل بر بستری روان و بر مرکبی سوار شده ایم که نحوه تعامل در آن را دانسته نمی دانیم . در این رهرو آنچه را که حریم شخصی اش می خوانیم بارها هتک حرمت می شود و بسیاری از شخصیت های غیر ایرانی بیشتر از ایرانیان پذیرای بازخوردهای این جمع شده است . از آنچه که در اعتراض به بی توجهی به معضل پدیده شاندیز در صفحات شخصی باراک اوباما و لوران فابیوس رفت تا بیرحمی عامدانه ای که در کوران جام جهانی بر صفحه مسی آرژانتینی و بر بنجامین ویلیامز استرالیایی در جام ملت های اسیا گذشت ، ویترینی را از واقعیت های امروزی مان به نمایش گذاشت که واقعی یا غیر واقعی بودن آن را به وجدان بیدار و فطرت بی زنگار درونی مان واگذار می کنم .

... ادامه دارد

  • رضا منصورنیا
۲۰
مرداد

 

گذری بر زندگی ارسطو :

ارسطو (384 - 322 پیش از میلاد) ؛ فیلسوف یونانی ، منطق دان، و دانشمند زمانه خود بود که در کنار استاد خود افلاطون، به عنوان یکی از متفکران باستانی با نفوذ در بخشی عمده از زمینه های فلسفی، از جمله نظریه سیاسی به شمار می رفت. او در شهر (استاگیرا) واقع در شمال یونان به دنیا آمد. پدر او پزشک و مادرش ماما در دربار پادشاه مقدونی بودند . دوران تحصیل خود را در آکادمی افلاطون در آتن آغاز و تحت تعالیم این فیلسوف بزرگ قرار گرفت . پس از مرگ افلاطون او آتن را ترک گفت  تا برای انجام تحقیقات فلسفی و بیولوژیکی به آسیای صغیر و لزبوس برود . سالها بعد از آن و از آنجا که ارسطو در اغلب رشته های زمانه خود مسلط و مشهور بود ،  توسط شاه فیلیپ دوم مقدونی دعوت شد تا به عنوان معلم پسر جوان خود (اسکندر کبیر) مراتب تعلیم و تربیت او را برعهده گیرد . اسکندر پس از پدرش، تثبیت برنامه های حملات ، کشور گشایی ها و فتوحات یونانی را پیگیری کرد که از آن جمله می توان به  حمله به امپراتوری فارسی اشاره نمود. در این میان ارسطو به عنوان یکی از دوستان نزدیک نایب السلطنه مقدونی به آتن بازگشت . در این زمان (335-323 پیش از میلاد) عمده فعالیت او نویسندگی شد که حاصل آن کتب بزرگ او، از جمله سیاست گردید . هنگامی که اسکندر به طور ناگهانی فوت کرد، ارسطو به دلیل ارتباطات خود در دربار مجبور به فرار از آتن شد و چندی بعد نیز خود از دنیا رفت . به نظر می رسد علوم مختلف در زندگی ارسطو  از دریچه های مختلف از تفکر سیاسی تاثیر گرفته است .

 از منظر ارسطو ، منشا پیدایش دولت ، امری طبیعی است و ناشی از میل ذاتی و طبیعی انسان به جمع گرایی و اجتماع است . فلسفه سیاسی ارسطو ریشه در متافیزیک او دارد . او جهان را در حال شدن از قوه به فعل می داند،  هستی از ماده بی صورت شروع و به فعل بی ماده پایان می یابد و غایت تمام موجودات را هدفی والا می داند . ارسطواز این تعلیم در توجیه سیر تکاملی زندگی اجتماعی بشر استفاده می کند نخست فرد است و نیاز های زیستی خود را برآ ورده می کند سپس میل جنسی است و ازدواج مطرح می شود و بعد فرزندان و نوادگان وعشیره و دهکده درست می شود . کامل ترین مرحله اجتماعات آدمیان، اجتماعى است که از فراهم آمدن چندین دهکده پدید مى آید. جامعه اى که سرانجام از فراهم آمدن چندین دهکده پدید مى آید (شهر) نام دارد که مى توان گفت که از لحاظ توانایى برآورد نیازهاى خویش (یا اتّکا به ذات) به غایت کمال رسیده است. شهر اجتماعى به غایت رسیده است  ؛ چرا که خود مى تواند نیازهایش را تأمین کند. بنابراین، از نظر ارسطو، هر موجودى به حکم طبیعت و ترسیم مرامنامه طبیعى باید به سوى خودکفایى پیش رود، و در این مسیر به تکاپو بپردازد و به هر میزان به این هدف دست یابد، به کمال مطلوب نزدیکتر مى شود. و چون شهر در این مسیر به غایت رسیده است، پس خیر برین در رسیدن به چنین اجتماعى است. تا پیش از عصر رنسانس عموما دولت را امری طبیعی به شمار می آوردند نه امری صناعی. البته برخی سوفسطائیان و بویژه اپیکوریان در دوران یونانی مآبی این فکر را پیش کشیده بودند که جامعه سیاسی یا دولت تمهیدی بشری است ، اما آن ها نتوانسته بودند این فکر را به صورت یک نظریه درآورند و در یک دستگاه نظری منسجم توضیح دهند. اما بعدا در مقابل این دیدگاه هابز و جان لاک نظریه قرارداد اجتماعی را مطرح کردند که به عنوان پایه و اساس لیبرالیسم ، دولت ها را ملزم به طرفداری از اصالت فرد و صیانت از حقوق افراد در برابر تعدی و تجاوز سایرین می دانستند و هیچ مسوولیت دیگری را برای آن متصور نبودند - و این در حالی بود که از دید ارسطو وظیفه زمامداران ورود به تمامی شئونات تربیتی و رفاهی افراد هر جامعه است . -   اصحاب اصالت سودمندی که نفس وجود دولت را رساندن بیشترین نفع به بیشترین تعداد افراد انسانی دانسته و مرز قاطعی میان جامعه مدنی و دولت رسم کردند. اما ارسطو با دریافت خاصی که از پیوند اخلاق و سیاست دارد نتیجه می گیرد که غایت سیاست و مناسبات شهروندی صرف زیستن نیست، بلکه زندگی سعادتمندانه است:(( بنابراین خاستگاه همه این مناسبات دوستی است، زیرا دوستی انتخابی سنجیده برای با هم زیستن است.))

به نظر می رسد تفاوت ارسطو وهگل در خاستگاه و منشا دولت و مناسبات شهروندی است. هگل به مانند ارسطو بیان می کند که ابتدا خانواده ها به وجود آمده و از ارتباط میان آن ها اجتماع انسانی. هگل معتقد است که روابط بین افراد خانواده بر مبنی مهر و محبت ایجاد شده اما روابط افراد در جامعه مبتنی بر رقابت است. دیدیم که در فقره بالا ارسطو روابط بین افراد جامعه را بر مینی دوستی می داند. در تحلیل من ، چنین به نظر می رسد که این تفاوت ناشی از نبود مفهوم جامعه مدنی (civil society ) در تقابل با دولت (  state) در زمان ارسطو است . هگل در فلسفه سیاسی خود ، دولت را سنتز میان خانواده و جامعه مدنی می داند که آن ها را در سطحی بالاتر به یگانگی می رساند و در آن جاست که خودآگاهی عین آگاهی و آگاهی عین خود آگاهی می شود. بنا بر فرض من شاید بتوان گفت آن جا که ارسطو روابط و مناسبات دولتشهر را بر مبنای دوستی و محبت می داند، ناظر باشد بر آن دولت هگلی که در سطحی بالاتر از خانواده و جامعه مدنی قرار دارد.

ارسطو بر خلاف استاد خود ، افلاطون فیلسوفى آمانگرا و اتوپیایى بود. او در سیاست همچون مابعدالطبیعه خود، فیلسوفى واقع گرا جلوه مى کند که تمایلى به ترسیم مدینه فاضله و جامعه آرمانى ندارد، بلکه بیشتر ترجیح مى دهد تا حکومت هاى پیشین و زمان خود را مورد بررسى قرار داده، عناصر موجود در جامعه را تحلیل نماید.

در این میان و به هنگام بررسی شایستگی افراد برای اداره این اجتماعات و دولت ها ، ارسطو از بدیع‌ترین نظریه‌های افلاطون انتقاد می‌کندو بکرترین نظریه استادش را رد می‌نماید . ارسطو آن اصل معروف واندیشه بنیانی افلاطون را که می‌گوید فلاسفه باید در دنیا حکومت کنند را رد می‌کند. ارسطو نکته‌ای را که استادش درباره ماهیت وسرشت «معرفت علمی» کشف کرده است انکار نمی‌کند. حتی با آن نظر استاد که معتقد است جستجوی چنین معرفتی از وظایف خاص فیلسوفان است،مخالفتی ندارد. اما در ضمن، خواننده را به یک فرق و تفاوت اساسی متوجه می‌سازد که افلاطون از آن آگاه نبوده است : یعنی به فرق میان کاربرد نیروی عقل و برهان بشر در شئون نظری و عملی. معرفت علمی فقط درباره چیزی که ضروری وکلی یعنی شامل بر همگان باشد امکان پذیر است. از طرف دیگر، ضروریت و کلیت فقط در قلمرو طبیعت پیدا می‌شود و طبیعت به همین دلیل موضوعی مناسب برای معرفت نظری است ولی آنها را در قلمرو مسائل بشری که صحنه فعالیت عملی انسان است، نمی‌توان پیدا کرد. از این رو، معرفت علمی که امتیاز ویژه فلاسفه است،‌ گرچه اینان را به درک عمیق اصولی که حاکم بر آفرینش طبیعی است قادر می‌سازد ولی هیچ‌گونه معرفت خاص نسبت به اصولی که باید حاکم بر شیوه رفتار بشری باشد نصیبشان نمی‌کند. پس "معرفت علمی" نمی‌تواند به عنوان امتیاز خاصی، دارنده خود را شایسته حکومت بر مردمان سازد.
در هر موقعیت فردی، دانستن این مطلب که کار درست ومناسب کدام است، واز این رو داشتن قدرت رهنمایی دیگران به سوی بهترین هدفها (با نشان دادن درست‌ترین شیوه رفتار به آنها)، موضوعی است که به علم ودانش بستگی ندارد بلکه مرهون قضاوت شخص عامل است. این نوع استعداد را با تحصیل ومطالعه نمی‌توان به دست آورد بلکه برای به دست آوردنش انضباط اخلاقی، عمل، و تجربه لازم است. ارتباط فیلسوف با دنیای "مسائل عملی" نه این وظیفه را برایش ایجاد می‌کند که آن مسائل را اصلاح کند و نه الزامی برایش دارد که زندگانی خود را (طبق سر‌مشقهای پذیرفته شده در اجتماع) ادامه دهد. به عکس وظیفه او این است که تا جایی که بتواند از چنین دنیایی کناره گیرد و عزلت وگوشه‌نشینی اختیار کند.

باز می گردیم به تعاریف ارسطو از دولت ( مطابق متون و مستندات موجود ) :

در روزگار افلاطون و ارسطو و تاپیش از برآمدن اسکندر ، یونان قدیم به چند (( پولیس )) (polis ) بخش می شد ، مانند آتن و اسپارت ، که هیچ کدام از یک شهرک امروزی بزرگتر نبود و جمعیتی بیش از چند هزار تن نداشت اما از نظر سیاسی واحدی مستقل بود و جامعه و قوانینی از خود داشت . به این جهات به تازگی این واحد های سیاسی (( پولیس )) ها را در فارسی (( دولت شهر )) می نامیم .

مراد ارسطو آن است که آدمی به حکم طبیعت خویش باید در پولیس یا مدینه و تحت نظام اجتماعی و حقوقی آن به سر برد؛ همچنین در فقره معروفی از کتاب" سیاست" وی آمده است :

(( بدیهی است که مدینه  (دولت شهر) آفریده طبیعت است و انسان بالطبع حیوان سیاسی است و کسی که از روی طبع و نه صرفا به سبب تصادف بی مدینه است ، یا برتر از بشریت است یا فروتر از آن )) .

از نظر ارسطو تنها در دولتشهر است که انسان می تواند زندگی نیک به معنای کامل آن داشته باشد ، چون زندگی نیک غایت طبیعی انسان است ، دولتشهر را باید اجتماعی طبیعی نامید. در واقع ارسطو ، کودکان خردسال و فرشتگان و ددان را که نمی توانند در مناسبات شهروندی شرکت داشته باشند ، سعادتمند نمی داند. این تحلیل ارسطو به این جا می رسد که دولت یک کل انداموار یا یک موجود ارگانیک است و فرد فقط یک جزء از این کل است. این که چرا ارسطو تمایز انسان و حیوان را در اجتماعی بودن نوع بشر می داند در فقره دیگری از کتاب سیاست روشن می شود : (( خصوصیت ادمیان در قیاس با جانوران دیگر این است که فقط ایشان قادر به ادراک خوب و بد و عدل و ظلم و بقیه امورند و بهره مندی از این چیزهاست که خانواده و دولت را به وجود می آورد. )) به تعبیری می توان گفت که بهره مندی از قوه تمییز خوب وبد نیازهایی را با خود به همراه می آورد که آن نیاز ها ناچارا در اجتماع برطرف می شوند از این رو انسان طبیعتا یک موجود اجتماعی است. اساسا در یونان باستان فرد و اجتماع نمی توانستند از یکدیگر جدا شناخته شوند و این در اندیشه ارسطو هم تاثیر داشت منتها ارسطو آن را در قالب نظامی فلسفی مبتنی بر اندیشه اخلاقی به عنوان دیباچه ای بر سیاست،ریخت. ریشه این استدلال را باید در این نظر وی جستجو کرد که سیاست را دانش برین و سامانبخش و موضوع آن دانش را خیر برین می داند که موضوع علم اخلاق نیز هست. ارسطو فضیلت فرد و شهر ، و نیز خیر فردی و جمعی را از یک سنخ می داند و از ان جا که تحقق فضیلت در شهر و خیر شهروندان زیباتر و برتر از خیر فردی است ، ارسطو اخلاق را که موضوع آن فضیلت و خیر فردی است ، چونان دیباچه ای بر سیاست مورد بررسی قرار می دهد.

 

جایگاه اجتماعی افراد در دولت شهر :

ارسطو ابتدا با ذکر سه رابطه در خانواده یعنى رابطه خدایگان و بنده، رابطه همسرى و رابطه پدرى، به ذکر یک رابطه دیگر (که برخى آن را با تدبیر منزل یکى مى دانند) یعنى(فن به دست آوردن مال)، آن را عامل چهارم و بلکه مهم ترین بخش خانواده مى داند و سپس به تفصیل، پیرامون هر یک سخن مى گوید.

وى با طرح اینکه آیا بندگى خلاف طبیعت است یا نه، با ردّ نظر کسانى که بندگى را خلاف طبیعت مى دانند، از آن دفاع مى کند و بلکه آن را براى تأمین نیازمندى هاى جامعه ضرورى مى داند. او ابزارهاى کسب مال و ساز و برگ تأمین احتیاج را دو قسم مى شمارد: ابزارهاى بى جان و ابزارهاى جاندار؛ مثلا، سکّان براى کشتى رانى جزو ابزار بى جان، و دیده بان ابزار جاندار است. و آن گاه مى گوید : بدین گونه، هر خواسته در زندگى افزارى براى مقصودى خاص است. و دارایى از فراهمى افزارها پدید مى آید و بنده افزارى جاندار است و بندگان را عموماً باید افزارهایى مقدّم بر افزارهاى دیگر دانست.

هر چند برده دارى در یونان باستان و حتى دیگر مناطق این کره خالى در آن روزگار از امور مرسوم و مقبول بود و فیلسوفانى همچون افلاطون و ارسطو نیز آن را پذیرفتند و از آن دفاع کردند، اما با دقت در کلمات و عبارات ارسطو روشن مى شود که وى به بردگان همچون ابزارهاى کار نگاه مى کرد، منتها ابزارهاى زنده که ماهیت و خصلت     اصلى شان این است که از آنِ خود نیستند، بلکه از آن دیگرى اند و جزو دارایى و مایملک دیگرى قرار دارند. بندگى از نظر ارسطو چیزى است که براى بنده موافق طبیعت وى سودمند است و آدمى زادگان برخى فرمانروا و برخى فرمانبردار زاده مى شوند. فرمان دادن از یک سو، و فرمان بردن از سوى دیگر، نه تنها ضرورى، بلکه سودمند است. برخى از زندگان از همان نخستین لحظه زادن، براى فرمانروایى یا فرمان بردارى مقدّر مى شوند .

او این فرمانروایى و فرمان بردارى طبیعى را به فرمان راندن نفس بر تن آدمى تشبیه مى کند که امرى معقول و مقبول است و بلکه صلاح و مصلحت بندگان در این است، و این یک اصل کلى است که زیر دست فرمانبر زبردست باشد، و حتى طبیعت نیز در ساختار بدنى، چنین خواسته است که بندگان نیرومندتر از آزادگان باشند. پس ثابت شد که به حکم قوانین طبیعت، برخى از آدمیان آزاده و گروهى دیگر بنده اند و بندگى برایشان، هم سودمند است و هم روا.

با همه این تصریحات، به نظر مى رسد منظور ارسطو از (بندگان) همان نیروهاى کار و استخدامى است که نه تنها در همه جوامع تا به امروز بوده اند که بودنشان ضرورى و حتمى است. هر چند ارسطو این اصطلاح را تنها درباره خانواده به کار مى برد و همان گونه که ارنست بارکر مى گوید، " ارسطو بندگى را فقط در حیطه زندگى خانوادگى روا مى شمارد، نه در کارخانه ها و کشتزاره ". اما همین امر نیز دیدگاه ویژه وى را در این باره مى رساند که بنده به عنوان یک رکن اساسى در خانواده براى رشد و ترقّى اقتصاد در کسب مال و ثروت و در نهایت، رفاه و آسایش جامعه امرى ضرورى است. اما بنده نه به معناى تحقیر و توهین به عده اى از انسان هاست، که اگر به این معنا باشد، او بندگى را رد مى کند: "ولى مى توان دریافت که کسانى که خلاف این عقیده را دارند به نحوى بر حق اند؛ زیرا حقیقت آن است که اصطلاحات "بنده" و "بندگى" معانى روشنى ندارند".

به نظر وى، بنده جزئى از مالک است و از این رو، شایسته مراتب دوستى:  "بنده هم جزئى از خدایان خویش به شمار مى آید؛ بدین معنا که عضوى زنده، اما جدا از بدن اوست. از این رو، هر گاه خدایگان و بنده به حکم طبیعت سزاوار مراتب خویش باشند، میان ایشان صلاح مشترک و رابطه دوستى برقرار است ."

انواع حکومت ها از دیدگاه ارسطو :

ارسطو می گوید یا حکومت به دست یک نفر است  و یا به دست گروهی از مردم و یا به دست اکثر مردم و اگر اینها در پی صلاح مردم باشند ، حکومت از انواع درست است و اگر در پی منافع خود باشند حکومت آنها منحرف خواهد بود .

که در تقسیم بندی پیش رو سه نوع حکومت اول را حکومت خوب و سه حکومت بعد را حکومت بد می داند .

1-     اگر حکومت به دست یک تن باشد و صلاح عموم را در نظر بگیرد حکومت پادشاهی (مونارشی)  نام دارد.

2-   اگر به دست گروهی از مردم اعمال شود آریستوکراسی نام دارد شاید به این دلیل که بهترین مردمان در آن حکومت می کنند و یا شاید به این دلیل که هدف آن تامین بهترین چیزها برای کشور و افراد آن است .

3-     و اگر به دست اکثر مردم اداره شود و پروای خیر وصلاح همگان را دارد حکومت جمهور(پولیتی) نامیده می شود .

(ارسطو این نوع حکومت را آمیزه ای از الیگارشی و دموکراسی می داند . )

4-     اگر حکومت به دست یک تن باشد و فقط به فکر تامین منافع فرمانروا کشیده شود حکومت ستمگر(تورانی)  نامیده می شود .

5-     اگر حکومت به دست عده ای باشد و فقط به فکر توانگران باشد الیگارشی نامیده می شود .

6-     اگر حکومت به دست عموم باشد و فقط به فکر تهی دستان باشد حکومت دموکراسی نامیده می شود .

از انجائی که ارسطو در اخلاق فضیلت را در حد وسط می داند و توصیه می کند از افراط و تفریط در هر امری پرهیز شود ، در سیاست می گوید مردم جامعه به سه طبقه تقسیم می شوند یک طبقه ثروتمند، اشراف زاده و نیرو مند هستند که به استکبار و شرارت بسیار می گرایند و یک طبقه دیگر تهیدست هستند وبه آزار رسانی و نابکاری روی می آورند و سر انجام ارسطو به این نتیجه می رسد که بهترین جامعه مشترک سیاسی آن است که  طبقه متوسط برآن فرمانروایی کنند ، و این طبقه در آن بیشتر و نیرومند تر از دو طبقه دیگر باشند.

"در هر کشور مردم به سه گروه اند : آنانکه بسیار توانگرند ، آنانکه بسیار فقیرند و آنانکه میان این دو گروه اند چون ثابت شد که بهترین هر چیز در میانه یا میانگین آن است نا گزیر باید پذیرفت که بهترین میزان بهره مندی از مواهب دارایی نیز در اندازه نگهداشتن است. زیرا آنکه به اندازه مال می اتدوزد گوش به فرمان خرد دارد؛ و حال انکه کسی که به افراط از زیبایی یا نیرو یا تبار بلند و یا دارایی بهره برد ، یا انکه بر عکس ، بیرون از اندازه فقیر یا ناتوان یا فرو دست باشد، فرمان خرد را به دشواری می پذیرد .

جامعه سیاسی بی گمان باید تا حد ممکن از افراد برابر و همانند پدید آید و این همانندی را فقط در میان افراد طبقة متوسط می توان یافت . پس ناچار آن حکومتی را باید از همه بهتر دانست که از افراد همانند و برابر فراهم آمده باشد.مردم طبقه متوسط همیشه زندگی مطمئن تری از دیگران دارند، زیرا نه مانند تهیدستان چشم طمع به مال دیگریمی دوزند و نه دیگران به مال ایشان آرزومندند ؛ و چون نه بد خواه دیگرانند و نه دیگران بد خواه ایشان ، ایمن از هر گزندی زیست می کنند."

شکل مطلوب نظری و عملی حکومت در نظر ارسطو :

نقد حکومت هاى فاسد و تعریف حکومت های صالح :

قبل از آن که ببینیم ، شکل مطلوب نظری و عملی حکومت در نظر ارسطو چیست، باید بدانیم که معیار وی در دسته بندی حکومتها نه بر اساس صورت آن ها بلکه بر پایه مضمون آن هاست. اما این به چه معناست؟ این جا ارسطو ضابطه ای که در بازشناختن نظام های سیاسی درست از منحرف وارد می کند ، مفهوم بنیادین (( مصلحت عمومی )) است. وی می گوید :

(( پس روشن است که نظام هایی که به مصلحت عمومی نظر دارند، با توجه به عدالت در معنای مطلق آن ، نظام هایی درست ، نظام هایی که تنها به نفع فرمانراوایان نظر دارند، نظام هایی نادرست اند، یعنی نظام هایی که از نظام های درست انحراف پیدا کرده اند : این نظام های سیاسی ، نظام هایی خودکامه اند، در حالی که شهر ، اجتماع آزاد مردان است.)) البته ارسطو به مانند افلاطون طرحی از یک دولت آرمانی ارائه میدهد اما به دلیل آن که وی سیاست را به شکلی عینی و تجربی مطالعه می کرده - برخلاف افلاطون- خود به این امر واقف بود که چنین حکومتی پتانسیل عملی شدن ندارد.
در نظر وی کمال مطلوب این است که یک مرد به قدری از یکایک شهروندان و در میان توده مردم برتر و بالاتر باشد که شهریار یا حاکم طبیعی باشد. اما بلافاصله بیان می کند که چنین مردی به واقع وجود ندارد و بعد از آن وی از حکومت آریستوکراسی یا حکومت اشراف که پایین تر از حکومت پادشاهی قرار دارد صحبت می کند منتها باز هم از نگر وی چنین حکومتی که لازمه آن فضیلت مند بودن اکثریت مردم است ، امکان عملی شدن ندارد و در نهایت وی با در نظر گرفتن شرط عملی بودن از یک حکومتی صحبت می کند که به یک تعبیری حد وسط حکومت الیگارشی ( حکومت توانگران ) و حکومت دموکراسی است.
همان طور که قبلا گفتم ارسطو ، اخلاق را چنان دیباچه ای بر سیاست می داند و اتفاقا از کتاب اخلاق نیکوماخوسی هم به نتیجه بالا می رسد. چون به نظر ارسطو شیوه مطلوب در زندگی فردی پیروی از قاعده حد وسط است، در شیوه زندگی جمعی نیز شیوه مطلوب همین است. و از این جاست که می توان فهمید چرا ارسطو جامعه ای را که تعداد افراد طبقه متوسط آن از افراد ثروتمند و فقیر بیشتر است ، پایدار تر و با دوام تر می داند. بنا بر این ارسطو از یک حکومت شبه جمهوری یا پولیتی در عرصه عملی حمایت می کند که در آن : (( طبیعتا یک گروه نظامی و جنگی وجود داردکه به نوبت قادر به اطاعت کردن و حکومت کردن به وسیله قانونی است که کارها و مشاغلشهروندان ثروتمندو مرفه را بر طبق لیاقت و استحقاقشان معین می کند. ))

حکومت هاى فاسد ارسطویى به سبب انحراف حکومت صالح از راه راست به وجود مى آیند. حکومت پادشاهى در صورت انحراف، به حکومت (ستمگر) و آریستوکراسى به (الیگارشی) و جمهورى (پولیتى) به (دموکراسی)مبدّل مى شود.

فرد اگر به نفع همه اجتماع و صلاح جامعه حرکت نمود و دغدغه او نجات مردم بود و از خصوصیات حاکمیت برخوردار، آن حکومت، مطلوب است و چنانچه همین فرد تنها به راه تأمین منافع و فرمانروایى خود کشیده شد و مصالح مردمان را زیر پا گذاشت آن گاه حکومتش ستمگرانه خواهد شد. و اگر گروهى از برگزیدگان و برجسته گان به جاى صلاح اجتماع، فقط به صلاح توانگران اعمال قدرت کند، در اینجا حکومت به (الیگارشی) یعنى حکومت ثروتمندان و استثمارگران تبدیل مى شود که با نفوذ خود بر جمع ثروت و سوء استفاده از قدرت مى پردازند. و چنانچه حکومتى که توسط اکثر مردم تهى دست اداره مى شود، خیر همه اجتماع را در نظر نگیرد، آن حکومت تبدیل به دموکراسى خواهد شد و نامطلوب خواهد بود.

ارسطو از (دموکراسى) به بیان هاى گوناگون نام مى برد، اما در کتاب چهارم، تعریف واضح ترى از آن ارائه مى دهد. او دموکراسى را حکومت اکثریت مردم نمى داند، بلکه خصوصیت اصلى دموکراسى را حاکمیت مردان آزاد و تهى دست مى داند؛ یعنى غیر بردگان و در عین حال تهیدستان. براى مثال، در جامعه اى که 1300 نفر جمعیت دارد چنانچه 1000نفر (توانگر) به حکومت برسند و 300 نفر که ثروتى ندارند ولى در عین حال آزاده اند و از هر نظر نیز برابر آنان باشند، اما محروم از حکومت، این حکومت دموکراسى نیست. پس دموکراسى حکومتى است که در آن آزادمردان فرمان برانند.از این رو، در نظر ارسطو، ماهیت دموکراسى نه صرفاً به اکثریت است، نه به تهیدستى، بلکه به آزادمردى و تهى دستى است، هرچند اکثریت نیز نباشند، اگرچه عادتاً آزادمردان و تهى دستان در جامعه از نظر تعداد بسیارند. «این از روى تصادف است که در دموکراسى طبقه حاکم عده بیشترى از مردم را دربرمى گیرد و در الیگارشى عده کمترى ؛ چرا که عادتاً آزادمردان بیشتر از توان گران اند . " اگر اکثریت حاکم از توانگران باشند و البته در پى منافع خود، آن حکومت الیگارشى خواهد بود". پس هرگاه فرمانروایان از برکت ثروت خویش به قدرت رسیده باشند، خواه شماره شان کم باشد و خواه بسیار، باید حکومت ایشان را الیگارشى نامید.

ویژگى اصلى الیگارشى داشتن چیزى است که دیگران از آن محرومند، هرچند غیر ثروت باشد: "اگر در کشورى منصب هر کس را از روى قدش معیّن کنید، آنچنان که به گفته برخى از نویسندگان در مى کنند، یا زیبایى معیار مرتبه سیاسى باشد، حکومت آن را باید الیگارشى دانست؛ زیرا بالاى بلند و زیبایى از آن همه نیست."

از سوى دیگر، چنانچه آزاد مردان در اقلّیت نیز حکومت را از آن خود سازند، دموکراسى تحقق نخواهد یافت. پس معیار، هم اکثریت است و هم آزادمرد بودن. و چنانچه اکثریت ثروتمندان باشند و به حکومت برسند، دموکراسى تحقق نمى یابد.

ارسطو پس از اینکه دموکراسى را به پنج نوع تقسیم مى کند بزرگ ترین عیب دموکراسى هایى را که مطیع قانون باشند مردم فریبى (دماگوجیا) مى داند. هر جا قانون سستى پذیرد، مردم فریبان فرمانروا مى شوند. پس عوام خود حکم ستمگرى یکتا پیدا مى کنند؛ زیرا نه یکان یکان، بلکه به اجماع فرمان مى رانند. نمى دانیم که هومر درباره کدام یک از انواع دموکراسى گفته است که "نشاید که جمع سرورى کند."

در اینجا ارسطو در ردّ دموکراسى و تبدیل آن به استبداد اکثریت، موضعى مشابه و بلکه متأثر از استاد خود، افلاطون، گرفته است، بخصوص آنجا که به لزوم، تخصص و به نوعى برخوردارى از حکمت را براى زمامداران لازم مى شمارد: " از یک سو، مى توان گفت که واگذارى مناصب عالى به توده مردم کارى خطرناک است؛ زیرا نادانى و بى انصافى ایشان مایه زیان کارى و بیداد مى شود."

ارسطو بین دموکراسى و جمهورى تفکیک قایل شده است. وى جمهورى را آمیزه اى از دموکراسى و الیگارشى مى شمارد؛ زیرا معیار الیگارشى توانگرى است، در حالى که معیار دموکراسى آزاده تبارى است. و تربیت و تبار، بیشتر میان توانگران مى باشد.

ارسطو در دفاع مشروط خود از دموکراسى، به آن چیزى استناد مى کند که امروزه بدان )عقل جمعى) مى گویند.

عقل جمعى ، چنانچه در دموکراسى محقق شود ضریب خطا و انحراف را کاهش مى دهد. و این چیزى است که امروزه نیز یکى از دلایل حمایت از دموکراسى ذکر مى شود" . در میان همه شکل هاى حکومت، دموکراسى تنها شکلى است که بیش از همه احتمال مى رود که در درازمدت به خط مشى خردمندانه بینجامد".و این سخنى است که ارسطو بدان تصریح مى کند : "افراد چون گرد هم مى آیند، فضیلت و خرد خود را بر یکدیگر مى افزایند و به انسان واحدى همانند مى شوند که دست ها و پاها و حواس بى شمار دارند، اما از حال اخلاقى و عقلى ایشان شخصیتى یگانه پیدا آمده باشد."

ارسطو با تقسیم دموکراسى به پنج نوع، بهترین نوع دموکراسى را آن مى داند که از سه امر برخوردار باشد:

1-     انتخاب فرمانروایان ؛

2-    بازخواست از ایشان ؛

3-    دادرسى.

اما در ادامه، به نکته اى اشاره مى کند که بازگشت به افلاطون را نشان مى دهد و آن اینکه با بیان دو معیار براى انتخاب فرمانروایان یعنى ثروت و شایستگى، او شایستگى را ترجیح مى دهد؛ چرا که «چنین حکومتى بى گمان فرجامى نیک دارد؛ زیرا صاحبان مناصب در آن از میان بهترین افراد، به رأى و رضایت مردم برگزیده مى شوند که به آنان رشک نمىورزند و هیچ کینه اى از آنان به دل نمى گیرند. (مردم نیک سرشت و گران مایه و نیز) اعیان از این حکومت خرسند خواهند بود؛ زیرا از یک سو، سرنوشت ایشان رابه دست افرادى فرودست تر از ایشان نمى سپرد و از سوى دیگر، اگر نوبت فرمانروایى ایشان فرا رسد، چون مردم حق بازخواست دارند، بیم نادرستى و بیدادگرى ایشان در میان نخواهد بود.

هرچند عقاید ارسطو درباره دموکراسى در مواضع گوناگون کتاب سیاست با فراز و نشیب هایى ذکر شده (و این بدان دلیل است که اساساً ارسطو کتاب سیاست را در یک زمان خاص و با ترتیب خاص منطقى ننوشته، بلکه به گفته برخى محققان، بخش ها و یا کتاب هاى گوناگون آن را با فواصل زمانى زیاد نوشته و ترتیب آن ها نیز به شکل امروزى نبوده است.

و یا به گفته برخى نویسندگان، این اقتضاى روش اوست که یک رشته عقاید گوناگون و متضاد را که درباره موضوعى متنازعٌ فیه ابزار شده، ذکر مى کند و پس از آزمایش و بررسى آن ها، بدون اینکه به نحوى خود را متعهد سازد و یکى از آن عقاید را بى قید و شرط بپذیرد، مطلب را به پایان مى برد.

اما در مجموع، مى توان گفت: او میانه خوبى با دموکراسى نداشته است و آن را در شمار حکومت هاى نامطلوب از نظر خودش ذکر مى کند.

ساختار نظام سیاسی یا جامعه آرمانی ارسطو چیست؟

1- دولت شهر باید به اندازة کافی از نظر جمعیت  بزرگ باشد تابتواند قائم به خود باشد البته نه چنان بزرگ که نظم و حکومت خوب غیر عملی گردد .

 2- از نظر وسعت هم دولت شهر باید به اندازه ای باشد که نیاز های دولت شهر را بر آورده کند.  

3- شهروندان . کارگران ، کشاورزان و افزارمندان ضروری اند اما آنان از حقوق شهروندی بر خور دار نخواهند بود فقط طبق رزمندگان شهر وند خواهند بود اینان در جوانی جنگاور و در میانسالی حاکم یا قاضی و در پیری کاهن خواهند بود.

وظایف دولت از نگاه ارسطویی :

1- تامین خوراک

2- ایجاد فنون و صنایع

3- تهیه سلاح

4- ایجاد درامد مالی کافی برای تامین نیاز های داخلی و جنگ

5 – توجه به امور دینی که شغل روحانیون است

6- تامین قضات برای منافع مشترک و عدالت میان انسانها با یکدیگر .

 هر یک از این مشاغل و وظایف باید ویژة یک طبقه باشد . این طبقات به ترتیب عبارتند از کشاورزان ، صنعتگران ، جنگاوران، ثروتمندان ، روحانیان و قضات .

●●●

جمع بندی :

ارسطو را می توان فیلسوفی واقع گرا در مقایسه با فلاسفه هم عصر خویش و حتی قرون بعد به حساب آورد که این مهم ناشی از تجربیات عینی او از مسافرت ها و دریافت یک دید رئالیستی از اوضاع و تحولات جاری در دول مختلف است و این مهم تا آنجا پیش می رود که حتی 20 قرن بعد از حیاتش نیز می توان بر مبانی تعریف شده توسط او استناد نموده و آن را ستود ؛ اصولی که هنوز بنیان برقراری حکومت ها در عصر حاضر نیز هست .

                                                                                                                               

    رضا منصورنیا – اردی بهشت 1394

 پی نوشت ها :

  •  اسوالد اشپینگلر، فلسفه سیاست، انتشارات و ارشاد اسلامى، 1369.
  •  نگارنده، فلسفه سیاسى افلاطون، مجله معرفت، ش 22.
  • مایکل ب فاستر، خداوندان اندیشه سیاسى، ترجمه جواد شیخ الاسلامى، چ دوم، تهران، امیرکبیر، 1361.
  • لئواشتراوس، فلسفه سیاسى، ترجمه فرهنگ رجایى، علمى فرهنگى، 1373.
  • هگل، عقل در تاریخ، ترجمه حمید عنایت، دانشگاه صنعتى، 1356.
  • ر.ک: سیدعلى محمودى، عدالت آزادى، مؤسسه فرهنگى اندیشه معاصر، 1376.
  • ارسطو، سیاست، ترجمه حمید عنایت، چاپخانه سپهر، چ چهام، 1364.
  • سیدمهدى الوانى، مدیریت عمومى، چ پانزدهم، نشرنى، 1379.
  • کاپلستون، تاریخ فلسفه، ترجمه جلال الدین مجتبوى، چ دوم، تهران، سروش، 1368، ج 1.
  • کارل کوهن، دموکراسى، ترجمه فریبرز مجیدى، انتشارات خوارزمى، 1373.
  • جدال قدیم و جدید/ سید جواد طباطبایی.
  • زوال اندیشه سیاسی در ایران/ سید جواد طباطبایی .
  •  تاریخ اندیشه سیاسی در غرب/ ج دوم/ کمال پولادی .
  •  سیاست .
  • کاپلستون/ ج یکم .
  • زوال اندیشه سیاسی در ایران .
  •  تاریخ فلسفه غرب/ برتراند راسل .

 

 

 

  • رضا منصورنیا